Kip's weblog

13 April 2009
(อัพไปแล้วถึงได้สังเกตว่าหัวเรื่องเขียนปีไทย แต่เนื้อในเขียนวดป.แบบฝรั่ง เอากะฉันสิ แต่ขี้เกียจแก้แล้วอะ )

เมื่อคืนนอนดึก มัวแต่ตามข่าว+ดูทีวีผ่านเน็ต ดีนะที่ช่วงนี้คนใช้เน็ตที่นี่ไม่เยอะมาก เลยไม่ได้แย่งคลื่นกัน
เน็ตค่อนข้างเสถียรไม่ติดดับๆ แล้วก็ไม่ช้าเหมือนปรกติ
ตื่นเช้ามาก็พบว่า อ้าว เขาตีกันแล้ว คำว่าสงบสุขก็ลอยออกจา้กหน้าต่างบ้านเราไปลิ่วๆ
ออกไปไหนไม่ได้ เพราะดูแล้วท่าทางไม่ดี แต่ในใจยังแอบคิดว่าอยากออกไปถ่ายรูป เหอๆ
ตอนดึกมีข่าวยิงกันตรงนางเลิ้ง
วันนี้ทั้งวันหมดไปกับการติดตามข่าวสาร โทรศัพท์รายงานแม่กับพ่อและญาติๆว่าไม่้ต้องเป็นห่วง
กว่าจะเข้านอนก็ดึกโข ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย นั่งอยู่หน้าคอมอย่างเดียว เวลาผ่านไปชะแว้บบบ 24 ชั่วโมง

14 April 2009
เช้ามา เรื่องราวก็ยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ รัฐบาลก็ประกาศเรื่อยๆ ว่าควบคุมสถานการณ์ส่วนใหญ่ได้แล้ว
เหลือแต่ตรงหน้าทำเนียบ แต่พอค่อนบ่ายก็มีข่าวแยกย้ายการชุมนุม
ห้างต่างๆที่ปิดมาสามวัน ก็ประกาศเปิดทำการตามปรกติตั้งแต่บ่ายเป็นต้นไป
รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ไม่ว่าจะเพราะอะไร ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็คงไม่ต้องการให้มันเป็นอย่างนี้อย่างยืดเยื้อแน่นอน

พอรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มดีขึ้น กีบก็อยากจะออกไปชะแด้บๆน่ะสิคะ อดอยากกินแต่มาม่ามาสองวัน
ไม่ได้ออกไปไหนเลย มันจะลงแดงเอา เลยโทรนัดวัช จะไปกินจิ้มจุ่มรางน้ำกันตอน บ่ายสี่ครึ่ง
เราไปรถไฟฟ้าก็คงไม่น่ามีอะไรอยู่แล้ว

ระหว่างที่รถไฟฟ้าแล่นผ่านตรงอนุเสาวรีย์ก็ขอเอากล้องมากดสักหน่อย ว่าสภาพหลังจากเหตุการณ์เป็นยังไงบ้าง
รถรายังไม่เยอะ ดูเหมือนจะโอเคแล้วนะ

ลงจากรถก็มายืนถ่ายตรงชานชลาอีก1แชะ แต่เข้าไปใกล้กว่านี้ไม่ได้ เค้าทาสีก็เลยเอารั้วมากั้นไว้
ฟ้าใสดีจัง เห็นแล้วรู้สึกดีขึ้นมาทันใด

แต่ว่า…พอมาถึงแล้วก็มีเค้าลางแห่งความร้างเช่นนี้…
เซ็นจูรี่พลาซ่า ยังไม่เปิด…

ถ้ากรุงเทพฯถนนโล่งแบบนี้อาทิตย์ละสามวันได้ก็ดี

มีคุณทหารยืนประจำเป็นจุดๆ..

เราเดินเหงื่อตกกีบเข้าไปจนสุดซอยรางน้ำ เพื่อพบว่า…ไม่มีจิ้มจุ่มร้านไหนเปิดเลยค่ะ!

โฮๆๆ อด อด อด เค้าอยากกินไรแซ่บๆง้าาาา
เลยโทรบอกวัชว่าให้ไปเจอกัน Central World แทน กินร้าน Banana Beach ก็ได้ เด่อ

นั่งลงปุ๊บก็หน้ามืดตาลาย เปิดเมนูมาเจออันไหนก็น่ากินไปหมด ตายอดตายอยาก
สั่งกับมาห้าอย่างกินกันสองคน ^^’

เสียดายส้มตำปูปลาร้ามันไม่อร่อยเลยอะ เหม็นอะไรไม่รู้ ก็เลยกินกันไม่หมด แต่อย่างอื่นรสชาติพอโอเค
แอบคิดว่ามันอร่อยน้อยลงจากเมื่อก่อนเยอะเลย

ผัดยอดฟักแม้วกับแกงส้มกระดูกอ่อนหมู ก็อร่อยดีนะ

ปลากระพงทอดกระเทียมกับน้ำจิ้มแบบซีฟู้ด ปลาไม่ค่อยสดแล้วทอดออกมาไม่ค่อยกรอบออกเหนียว
น้ำจิ้มแค่พอผ่านอะ เมื่อก่อนอร่อยกว่านี้ง่า ฮือๆๆ

แอนี่เวย์…สั่งมาห้าอย่างบ่นว่าอร่อยมั่งไม่อร่อยมั่ง แต่..
Before…

After…

สรุปว่าหมดทุกอย่าง ยกเว้นส้มตำที่มันเหม็นจริงๆ เอิ้กๆ
อิ่มแล้วก็…เอ้อ อิ่มของคาวนี่นะ
ยังขาดของหวาน…

ของโปรด กินแล้วอารมณ์ดี จิตใจชื่นบาน พุงก็บาน หน้าก็บาน 555
ยังไม่พอ ก็ไปต่อสตาร์บัคส์กันอีก ต้องตบท้ายด้วยกาแฟ จึงจะครบสูตร
อิ่มจนพุงจะแตก เดินย่อยพุงหน่อยดีกว่า เดินไปเดินมา มาเจอป้ายนี่..

ฮ่าๆๆ โคตรชอบเลยอ่า เข้าสถานการณ์มั่กๆ น่ารักดี ^^
สีสันแสบตาดีมาก ขอถ่ายรูปคู่หน่อย..

ซ้อนท้ายเวสป้า ดีดกีต้าร์ดิ๋งๆ
แล้วก็ไปเดินเล่นกัันต่อใน B2S ย่อยพุงๆ พอใจละก็กลับบ้าน นอน

15 April 2009
วันนี้ตื่นมาแล้วก็พบว่า…ไปทำงานดีกว่า 5555
ขาดงานไม่ได้ ขาดงานแล้วรู้สึกชีวิตมันหวั่นไหวยังไงพิกล
แต่มาออฟฟิศก็ไม่ได้ว่านั่งซีเรียวทำงานหน้าดำหน้าแดงหรอกนะ

ก็มานั่งอัพไดไปด้วยนี่ไง ^^
ทำงานเวลาที่ไม่มีลูกค้าโทรมากวนด้วยปัญหาติงต๊องสารพัด นี่มันทำให้งานไปได้ไวมากๆ
ขึ้นรถฟุยฟ้าไปศาลาแดง

มองเห็นสวนลุมสีเขียวๆ

บรรยากาศช่วงสายๆยังเงียบๆอยู่

ไหนชะโงกดูซิ  เล่นน้ำกันหรือยัง ลงไปเดินได้ป่าว

ยังไ่ม่มีใครมาสาดน้ำ แต่มีร้านค้าขายพวกอุปกรณ์สงกรานต์ตั้งเต็มสองข้างทางรอคนมา

อุปกรณ์ที่ว่าได้แก่ ปืนฉีดน้ำ ถัง และเซตขันพร้อมสำหรับการประแป้ง

ช่วงบ่ายๆถึงจะเริ่มมีคนทยอยมา ตอนเช้านี่ถนนไม่เปียกเลย
พอสักสี่ห้าโมงเย็น ก็เริ่มมีเสียงกรี๊ดๆเสียงโห่เสียงเฮ ตามประสาสงกรานต์
อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกว่ามีบรรยากาศเทศกาลและการฉลองตามปรกติบ้าง
เสียงกรี๊ด เสียงเฮ ยังไงก็ีดีกว่า เสียงร้องไห้เสียงปืนผาหน้าไม้กระทบกันเห็นๆ

9 April 2009 – 6.00PM
รอเครื่องขึ้นที่สนามบิน KLIA มาเลเซีย พยายามจะหา Free WiFi Spot นั่งเพื่อเล่นเน็ตก็ไร้วี่แววแห่งความฟรี
จำต้องเอามือถือต่อเน็ต connection แย่สุดขีด ติดๆดับๆ
พอเข้า Skype ห้องที่คุยกับกลุ่มเพื่อนประจำก็พบว่า..บางกอกตอนนี้มีม็อบกระจายหลายพื้นที่ มีความแรงระดับปานกลาง และอาจเพิ่มสูงขึ้นได้ทุกเมื่อ
ดังนั้นรัฐบาลจึงประกาศให้วันที่ 10 เมษายน เป็นวันหยุด … โอ้ว มาย แล้วตรูจะรีบตาลีตาเหลือมาขึ้นเครื่องกลับไปทำงานพรุ่งนี้ เพื่อ?!

อยากจะตามติดสถานการณ์ว่าเป็นอะไรยังไง แต่เน็ตมันก็ไม่อำนวย เลยต้องหาอะไรกินกันตายแถวๆนี้ไปก่อน แล้วก็ไปรอขึ้นเครื่อง
ขามาดู Bolt ไปแล้ว ขากลับดูอะไรดี… Yes Man ก็แล้วกัน
นั่งดูไปขำไปคนเดียว อาหารบนเครื่องมาเสริฟก็กินแบบเล็มๆไปงั้นๆ บินสองชั่วโมง ก่อนเครื่องลงพักนึงหนังก็จบ
มองไปนอกหน้าต่าง เห็นพระจันทร์ดวงโต สุกสว่าง เปล่งแสงนวลๆไล้ปีกเครื่องบิน ข้างล่างเป็นฟองเมฆดูหนานุ่ม
นั่งมองแบบนี้ จิตใจสงบดีจังเลย เสียแต่ถ่ายรูปมาได้ไม่ดี เพราะกล้องออโต้ตัวเล็กอันนี้ปรับอะไรมากไม่ได้ ก็เลยเห็นภาพสะท้อนพุงของคนนั่งข้างหลังซะงั้น

ตอนแรกนึกว่าลงเครื่องมาแล้วจะหาแท็กซี่กลับบ้านไม่ได้ เพราะพี่แท็กไปร่วมชุมนุม แต่พอจริงๆแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร
กลับถึงบ้านเร็วกว่าเที่ยวก่อนๆด้วยซ้ำ อาจจะเพราะเป็นกลางอาทิตย์ คนเลยไม่เดินทางมาก

10 April 2009
วันหยุด แต่ก็มาออฟฟิศ เพราะมีรายจ่ายต้องทำเบิก ไม่งั้นสิ้นเดือนตายแน่ ค่าตั๋วสองทริปค่าโรงแรมอีก แถมเดือนนี้หมดค่าโรมมิ่งไปหลายพัน
ถ้าเบิกไม่ทันแล้วต้องออกไปก่อนนี่ แทบจะต้องขายเนื้อขายตัวมาจ่ายกันเลยทีเดียว

หนังก็ไม่มีอะไรดู เง้อ

11 April 2009
ตื่นมาด้วยความเซ็งในสถานการณ์บ้านเืมือง หาอะไรกินแล้วก็มานั่งจ่อมหน้าอีเมลล์ที่ออฟฟิศจนมืดค่ำ เห็นเขาว่าสถานการณ์เริ่มไม่ค่อยดี
ก็เลยกลับบ้านมานั่งอืดไปมา ไม่รู้ทำไร วัชก็ไปสังขละ เลยโทรหาพิท พิทบอกว่ากำลังจะไปจ่ายของมาทำอะไรกินกับน้องแก้ว
พอพิทถามว่าจะมากินด้วยกันไหม เลยตอบตกลงไปแบบไม่้ต้องคิดอะไร เพราะเบื่อจะตายอยู่แล้ว รอจนแล้วจนเล่าพิทก็ไม่โทรมาเรียกสักที
เลยลงไปซื้อข้าวไข่เจียวมากิน กว่าพิทจะโทรมาก็ปาเข้าไปจะสามทุ่ม ตอนแรกว่าจะไม่ไปแล้ว แต่พิทบอกซื้อมาเผื่อแล้ว ก็เลย อะไปกินก็ได้
Dinner ไปแล้ว แต่จะ  Supper อีก แล้วเมื่อไหร่น้ำหนักมันจะลงนี่ตรู -*-

เป็นครั้งแรกที่ได้ไปเยี่ยมคอนโดใหม่ทั่นพิท ก็ใช้ได้นะ ตกแต่งดีสวยงาม spaceใช้สอยจัดวางใช้ได้เลย
ไปถึงก็นั่งเล่นเน็ต ให้้น้องๆทำอาหารมาเสริฟ 5555
น้องแก้วทำพาสต้าซอสอะไรสักอย่าง อร่อยดีรสอมเปรี้ยวนิดๆ ไม่เลี่ยน พิททำโอโคโนมิยากิ (ไม้ตายของมัน) อร่อยมาก (แทบไม่น่าเชื่อ)
กินเสร็จ น้องแก้วก็เอา ไอติม อื้มม มิ้ลมาเสริฟ พร้อมกับชาเอิร์ลเกรย์ หยินหยางมากๆ เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น กินสลับกัน
เปิด Ashes Of Time Redux HD ที่ำพิทโหลดมาดูไปด้วย

Ashes of Time – เถ้าถ่านแห่งกาลเวลา
ที่จริงหนังเรื่องนี้วัชให้เรายืมมานานมาก ตั้งแต่สมัยยังเป็นเวอร์ชั่นวีดีโอร้านพี่แว่นอะ คิดดูว่านานขนาดไหนแล้ว
แต่เราก็ไม่ได้ดูสักที จนโละเครื่องเล่นวีดีโอไป วัชก็ให้เป็นแผ่นดีวีดีมา ก็ยังไม่ได้ดูอีก
มาได้ดูก็วันนี้เอง

เป็นหนังบอกเล่าอารมณ์ความรู้สึกตามสไตล์ หว่องกาไว
หนังเล่าถึงกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ที่บังเอิญมีปัญหาชีวิตเหมือนๆกัน นั่นก็คือ…
เป็นโรครับความจริงไม่ได้ ก็เลยมาแห้งเหี่ยวตายซากกันไปวันๆกลางทะเลทราย เสมือนหนึ่งชีวิตนี้ไม่มีอะไรให้ประวิงอีกต่อไปแล้ว
ช่างตัดกันกับสีสันจัดจ้านของภาพทะเลทรายสีเหลืองทอง และท้องฟ้าสีครามเป็นยิ่งนัก
(ความเห็นส่วนตัว โปรดพิจารณา พูดยังงี้ไม่ได้แปลว่าไม่ชอบหนังเรื่องนี้นะ 5555)

หนังเรื่องนี้นานแล้วล่ะ ใครสนใจสามารถหาอ่านรีวิวดีๆได้ทั้งเว็บไทยและเว็บเทศ
ส่วนในความคิดเราคือ คนเราเวลามันเจอความจริงที่เรารับไม่ได้ สิ่งต่างๆไม่ได้เป็นไปตามที่เราต้องการ
แต่ละคนก็มีวิธี react ต่างๆกันไป บางคนก็อยากลืม บางคนก็อยากจำ บางคนก็อยากทำลาย
แต่จะยังไง ชีวิตและเวลามันก็ต้องเดินต่อไปข้างหน้า เราอยากเป็นคนที่มีอดีตไว้เพียงแค่นึกถึง แต่ไม่ใช่เอาไว้จมเจ่าอยู่กับมัน

Life goes on.

ปล. ภาพสวยม้ากกกกกกกก สวยโอเว่อร์ อย่างกับภาพเขียน เพลงก็เพราะเข้ากับหนังสุดๆ
และ ..เลสลี่ จาง..เป็นคนตาเศร้ามากๆ

12 April 2009
ซักผ้าเสร็จแล้วก็จ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดห้อง ออกไปหาอะไรกิน(ซึ่งก็ไม่ค่อยจะมีอะไรกิน ร้านก็ปิดซะส่วนใหญ่ ฝนก็ตกอีก)
กลับมาออนไลน์ต่อ ก็พบว่าสถานการณ์แย่ลงเรื่อยๆ
ไม่ควรออกไปไหนแล้วล่ะสิ ลงไปซื้อมาม่ามาตุนดีกว่า

มาม่า เพื่อนแท้ยามยาก -_-’

วันพฤหัส:
สมควรแก่เวลาที่จะเอากะปิ(ชั้นดี) ที่ป้าเราอุตส่าห์แพคให้มาเป็นเดือนแล้ว กลับไปทำแกงอะไรกินสักอย่างเสียที
คือ..กะปินี่…มันสำคัญนะ โดยเฉพาะกับอาหารเหนือด้วยแล้ว
กะปิที่ใช้จะต้องเป็นกะปิดีๆหน่อย ต้องเป็นกะปิเค็มเท่านั้น
งงล่ะสิ คนเมือง(เหนือ)นี่ เขามีแบ่งชนชั้นกะปินะ เป็นกะปิเค็มและกะปิหวาน
แต่จะแบ่งยังไงนั้น อิชั้นก็มิอาจรู้ แต่จากประสปการณ์ทำอาหารแล้ว
ถ้าจะแกงจะตำน้ำพริกแล้วใช้กะปิหวานนี่ รสชาติออกมาเข้ารกเข้าพงไปเลย
กะปิเค็มจะรสดีกว่ามาก และ…ไม่รู้จะไปหาได้ที่ไหนในกทม. -_-’
เพราะไปตลาดหรือตามห้างก็จะเจอแต่กะปิกระป๋อง ที่เอามาทำแกงยังไงก็ไม่อร่อยถูกปากคนเมืองอย่างเราเอาเสียเลย
ป้าเราจึงลงทุนแพคกะปิเค็มรสดีให้มาตอนที่เรากลับบ้านครั้งล่าสุด

จะได้ฤกษ์เอากลับไปทำอะไรกินก็วันนี้แหละ

เลิกงานก็สองทุ่มครึ่งแล้ว เดินในซุปเปอร์วนไปมาคิดไม่ออกว่าอยากกินอะไรดี
ต้องไม่เสียเวลาทำมากนักด้วยเพราะวันต่อมาก็ต้องทำงานไม่อยากนอนดึก
ไปๆมาๆก็ลงที่น้ำพริกนี่แหละ อาหารประจำชาติที่อิชั้นขาดไม่ได้
ทำน้ำพริกโยะก็แล้วกัน (ชื่อน่ารักไหม)

ส่วนผสมก็ประกอบไปด้วย หมูสับครึ่งกิโล(แน่ใจนะว่าทำกินเอง) หอมแดง กระเทียม พริกขี้หนูสด ต้นหอมผักชี
แล้วก็ผักที่จะเอามากินแกล้มน้ำพริก ซึ่งก็ลงที่ผักยอดฮิตคือ ผักกาดขาวและแตงกวา
ได้ทั้งหมดแล้วก็หอบกลับมาเตรียมเครื่องปรุงแล้วก็โขลกๆๆน้ำพริก
กว่าจะทำเสร็จ เกือบตีหนึ่ง! -_-’
ชิมๆแค่พอหอมปากหอมคอ คงไม่กินแล้วคืนนี้ แพคไว้ไปกินที่ทำงานละกัน แล้วก็นอน

วันศุกร์:
ตื่นสาย เพราะนอนดึก แถมมี Conf. Call 9.30 กว่าจะหอบหิ้วน้ำพริกตาลีตาเหลือกมาถึงออฟฟิศก็ 9.30 พอดีเป๊ะ
ครึ่งเช้าไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากประชุม ไม่ได้แม้แต่จะเอาของและน้ำพริกออกจากกระเป๋า แบบพอวางปุ๊บ ยกหูโทร
แล้วเวลาก็หายไปครึ่งวัน กว่าจะประชุมเสร็จ
(ซึ่งผลการประชุมลงเอยด้วยการ สรุปอะไรตอนนี้ยังไม่ได้ ต้องพักก่อนแล้วไว้ประชุมใหม่อาทิตย์หน้า เจริญ -_-’)

กลางวันก็ลงไปซื้อกับข้าวมาชวนพี่ๆน้องๆในออฟฟิศกินกัน
เสียงตอบรับน้ำพริกโอเคนะ มีน้องบ่นว่าเผ็ด แต่คนอื่นๆก็บอกว่าอร่อยดี(ไม่รู้ชมจริงป่าว)

ทำงานไปก็มึนไป เหมือนมันยังปวดหัวค้างคาจากการนอนไม่พอติดกันสองสามวัน
ตอนเย็นเพื่อนที่ทำงานชวนไปกินข้าวที่ CTW แล้วก็จะช้อปรองเท้ากัน
(เรากะว่าคงไม่ช้อปเพราะเดือนที่แล้ว….เอ้อ อย่าไปพูดถึงมันเลย ไม่อยากนึกถึงบิลบัตรเครดิต >___<)

ไปกินร้านอาหารอีสานชื่อคำพูนตรงชั้น7 CTW ข้างๆโรงหนัง
เราว่ารสชาติสู้ Cafe Chilli ไม่ได้อะ แต่ก็นะ ราคามันก็ต่างกัน
ร้านนี้จะราคาไม่แพงมาก แต่ที่สั่งมาหกอย่าง เราว่าอร่อยสักสองเมนูได้มั้ง
หมูกะทงอะไรนี่ อร่อยดี หมูหมักนุ่มชุ่มซอสแล้วก็เอาไปทอด อร่อยๆ
ส่วนซุปหน่อไม้มันไม่อร่อยเลยง่า เพราะหน่อไม้ดองที่ยังมีกลิ่นและรสแปลกๆด้วยมั้ง

กว่าจะกินเสร็จก็จะสามทุ่มแล้ว ได้ข่าวว่ายังไม่ได้ไปซื้อรองเท้ากันเลย
เราปล่อยสองสาวเดินเลือกซื้อรองเท้าไป ส่วนเราไม่ได้กะว่าจะซื้ออะไรจริงจัง เลยดูผ่านๆ
ยังไม่มีอะไรโดนๆด้วย ก็เลยไม่ได้เสียตังค์ซื้ออะไร (เย้)

เมื่อก่อนเราเป็นคนมีปัญหาเรื่องรองเท้าอย่างมาก
เพราะตั้งข้อจำกัดให้ตัวเองเยอะ เช่น รองเท้าจะต้องใส่สบาย ใส่ได้ตลอดไม่ว่าเสื้อผ้าจะเป็นชุดไหน เพราะขี้เกียจเปลี่ยน
พยายามเลี่ยงรองเท้าส้นสูง เพราะไม่อยากเมื่อยเวลาต้องยืนเดินนานๆ
แล้วเราก็หารองเท้าที่มันตอบโจทย์ข้างต้นนี้แทบไม่ได้เลย มีอยู่ช่วงนึง เจอคู่นึงถูกใจมาก ใส่แล้วโอเค
ก็ไปซื้อมาอีกคู่เบิ้ลไว้รอมันพังเลย แล้วก็ใส่เหมือนเดิมสองคู่ติด เพราะสิ้นคิด ไม่รู้จะไปหาแบบไหนมาใส่ต่อดี

แต่แล้วก็มีจุดเปลี่ยน (เอ้อ เรื่องรองเท้าเราก็มี coming of age นะ)
เราพบว่า รองเท้าที่จะตอบสนองความต้องการของเราในคู่เดียวนั้น…..มันแทบไม่มีเฟร้ยยยย
เมื่อยอมรับความจริงได้ดังนี้ เราก็เปลี่ยนไป ประหนึ่งไขก๊อกสิคะ ทีนี้เจอคู่ไหนก็อยากได้ไปหมด ซื้อมาเต็มตู้ เอาซะเต็มที่เลย

ทุกวันนี้ไม่กล้านับว่ามีกี่คู่แล้ว ไม่สามารถรับความจริงว่ามีเยอะแล้วได้ เอิกกก

มีอยู่สองเรื่องในชีวิตที่เรากลัวพ่อแม่จะรู้มาก(เพราะกลัวโดนเพ่นกบาล)
ก็คือ เราแอบกินกาแฟแก้วละร้อย(ของสตาร์บัคส์และยี่ห้ออื่นๆ) แม่รู้เข้าคง….
และ เรื่องที่เรามีรองเท้ามากกว่าสามคู่ แฮ่…

จบ เรื่องรองเท้า น้องที่ออฟฟิศก็ได้กลับบ้านไปคู่นึง (หน้าตาเหมือนของเราที่เราซื้อไปก่อนหน้านี้ คือจะว่าไปเราก็ซื้อไปหลายแบบแล้วอะนะ -_-)
ใกล้สี่ทุ่มก็ได้เวลาสลายตัว เพราะเพื่อนเรามาจากเชียงใหม่แล้วจะมาค้างด้วย มาแกร่วรอที่พาราก้อนได้สักพักแล้ว
รีบเดือนเหงื่อตกกีบกลับมาหาเพื่อน กรุงเทพฯร้อนจริงๆ นี่ยังไม่หน้าร้อนเต็มสตรีมนะเนี่ย ไม่อยากจะคิด หงึยยยย
กลับมาถึงห้อง เพื่อนเกย์ก็มาเมาท์ด้วยจนถึงเที่ยงคืน แล้วก็แยกย้ายกันไปนอน
พรุ่งนี้จะไปดู Watchmen