ใช้ชีวิตมาจนถึงอายุเท่านี้ พบว่า:
- เราไม่สามารถจะ รับมือกับสถานการณ์พลิกผันหลายสถานการณ์ได้ในเวลาเดียวกัน
- วัยที่ใจเปี่ยมด้วยไฟพลังงานและความกระตือรือร้นมันผ่านไปแล้ว
- สังขารก็ร่วงโรยตามไปด้วยเช่นกัน ทำงานทั้งคืนจนถึงเช้าร่างกายไม่สามารถรับไหวแล้ว
(ที่จริงอาจจะรับได้ แต่ว่าใจมันไม่อยากทำอย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว)
- อยากพักผ่อนสักระยะ อยากจะสามารถมีเวลาเป็นเดือนเป็นหลายสิบวันที่ไม่ต้องทำอะไร
- เราไม่ใส่ใจที่จะเคร่งครัดกับการปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นอีกต่อไปแล้ว
- เราอยากใช้ชีวิตในแบบที่เรามีความสุขความพอใจในสิ่งที่เป็นอยู่ปัจจุบัน และไม่ต้องตะเกียกตะกายทะยานอยาก เพื่อจะ้เป็นในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้เป็น
- มีความสุขง่ายๆ เวลาที่ได้กินเมื่อหิว ได้ปลดทุกข์เมื่อปวด และร่างกายไม่เจ็บป่วยอะไร
- อยากท่องเที่ยว ไปดูชีวิตที่เราไม่เคยเห็นทั้งคนพืชสัตว์ มากกว่าที่จะทำงาน
- คิดว่าคนเราไม่ต่างกัน คนทุกคนก็เหมือนกันหมดนั่นแหละแต่ขณะเดียวกัน แต่ละคนก็ไม่มีใครเหมือนใครเหมือนกัน
- รู้สึกว่า รักพ่อกับแม่มากกว่ารักตัวเอง ลำพังตัวเรามีทุกข์ก็ปล่อยมันซะ
ไม่อินังขังขอบกับอะไรในชีวิตตัวเอง (แต่ก็ไม่ได้ปล่อยมันดำเนินไปอย่างไร้จุดหมายนะ)
แต่ถ้ารู้ว่าพ่อกับแม่เป็นทุกข์และไม่สามารถจะทำใจรับทุกข์นั้นอย่างเ้ป็นกลางได้
เราก็จะกลายเป็นทุกข์หนัก ยิ่งกว่าและทำใจไม่ได้ไปเสียอย่างนั้น
- อยากอยู่กับปัจจุบัน ไม่อยากนึกทั้งทั้งอนาคตและอดีต เพราะไม่อย่างนั้น จะช้ำพอกันทั้งคู่
- บางครั้งรู้สึกว่าตัวเองรออะไรที่มันไม่มี อาจจะเป็นเพราะว่ามองโลกในแง่ดีเกินไป ในเรื่องนั้น
- เรามีข้อเสียเยอะแยะ จนแก้ไขไม่หมด ตอนนี้ไม่ฝืนตัวเองโดยการคิดว่าฉันอยากจะแก้มัน
เพื่อให้เป็นคนที่ดี เพื่อให้เป็นที่ยอมรับของคนอื่น เอาแค่ไม่ไปเดือดร้อนใครก็พอ
เป็นแบบนี้ก็พอใจแล้ว เรายังเป็นสิ่งมีชีวิต ที่มีข้อผิดพลาดและไม่สมบูรณ์ แต่ก็นั่นแหละ คือชีวิตของเรา
หวังไว้แค่ว่า ทำให้มันดีที่สุดจนถึงจุดที่ไม่รู้สึกว่าตอแหลกับความรู้สึกตัวเอง ก็ถือว่าดีพอใช้
เราเกิดมาเพื่อ ทำผิด, รู้ว่าทำผิด และพยายามไม่ทำอีก

- – - – - – - – - – - – -

จะไปทะเล ยังไงวันหยุดนี้ก็ต้องไปนอนในทะเล
ปล่อยใจให้ลอยไปที่สุดขอบฟ้า ปล่อยตัวเองให้ลอยอยู่ในทะเล

แล้วจะเอารูปมาฝาก(มีคนอ่านไหมเนี่ย จะเอามาฝากนี่ฝากใครก็ไม่รู้ -_-’)