เวลาคนเรามีความทุกข์นี่เราจะมองเห็นความน่าสมเพชอย่างหนึ่งของตัวเองได้ชัดเจน
ซึ่งก็คือการดิ้นทุรนทุรายอยากหลุดไปจากทุกข์เพื่อไปเจอความสุขเร็วๆนั่นเอง

สิ่งที่เราหวังว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองตอนนี้ก็คือความสามารถที่จะประคองตัวให้พ้นจากสถานการณ์แย่ๆนี้ไปให้ได้
อะไรมันจะแย่ปานนี้ ว่าไปแล้วคือช่วงนี้ตกต่ำสุดในชีวิต
เรียนก็ดิ่ง รักก็ดับ สุขภาพเดี้ยง งานก็ด้อย ครอบครัวทางบ้านก็กำลังเดือด เงินก็ร่อยหรอ (นึกคำที่เป็นด.เด็กไม่เจอ)

แต่ก็อีกนั่นแหละ เวลาคนเรามองความทุกข์ของตนเองก็มักจะคิดว่ามันช่างทุกข์ระห่ำอะไรเช่นนี้
ในขณะที่คนที่เป็นทุกข์กว่าเรามีตั้งมากมายมหาศาล
แต่เวลาที่เรากำลังทุกข์โคตรๆเนี่ยไม่ค่อยมีใครมีอารมณ์และสติจะนั่งพินิจพิเคราะห์มุมนี้กันนักหรอก
ในความจริงแล้ว ความทุกข์มันวัดกันไม่ได้เป็นตัวอัตราว่าคนนี้ทุกข์กี่เปอร์เซ็นต์ๆ
ไม่อย่างนั้นเราคงสงบปากสงบคำมากขึ้นถ้าเห็นตัวเปอร์เซ็นต์ความทุกข์คนอื่นพุ่งขึ้นสูงกว่าเรา
เราคงจะไปรำพันกับคนที่ทุกข์กว่าไม่ค่อยออก
(ลองนึกภาพว่า มันมีตัวเลขวัดความทุกข์สุขลอยอยู่เหนือหัวของคนทุกคน)

ตอนเด็กๆ เราชอบเข้าไปอ่านหนังสือในห้องสมุด
มีนิทานจีน(หรืออาจจะเป็นชาติไหนในเอเชียก็จำไม่ได้แล้ว)
เรื่องเล่าของครอบครัวๆหนึ่ง ที่พบเจอเรื่องราว ดี สลับ ร้าย
ร้ายกลายเป็นดี และดีกลายเป็นร้าย ไปเรื่อยไม่จบสิ้น เหมือนสมการที่ถอดออกมาแล้วได้ค่าเป็นอินฟินิตี้

แล้วนิทานเรื่องนั้นก็สอนให้เราเข้าใจเรื่องของชีวิต ที่โดยมากของชีวิตเรานั้น เราไม่ได้ดังใจในสิ่งที่เราอยากจะได้หรอก
แต่ก็นั่นแหละคือสิ่งที่เรียกว่าชีวิต

แต่ธรรมชาติคนเราก็จะหวังเสมอว่าวันหนึ่งมันจะมีตัว ด.เด็กที่เป็นคำว่า ดี สลับอยู่บนประโยคด้านบนๆนั้นได้

ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องระลึกไว้ในใจว่า สุขก็อยู่ไม่นาน ทุกข์ก็อยู่ไม่นาน
แล้วก็ใช้ชีวิตแบบชาวโลกๆต่อไป