เราใช้เวลาสองเดือนแรกของปีนี้ไปอย่างรวดเร็ว นี่ก็จะหมดวันแรกของเดือนสามแล้ว
เพื่อไม่ให้รู้สึกว่า วันเวลาถูกหมาคาบสาปสูญหายเหมือนที่่ผ่านมาอีก
เราจะพยายามมาโน๊ตไว้ในนี้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตในแต่ละวันบ้าง
จะได้ไม่ต้องตกใจทุกสิ้นปีว่า 365 วันที่ผ่านมาตรูทำอะไรไปบ้างวะ
ทำไมไม่รู้สึกเหมือนมีเรื่องราวเป็นชิ้นเป็นอันแก่นสารกับชีวิตเลย

วันนี้ตื่นสายพอประมาณแล้วก็กินข้าวเที่ยงกับ my gayfriend ตามปรกติ
ที่ต่างไปจากทุกๆอาทิตย์ที่ผ่านมาคือ เพื่อนทนความอั๋นอวบกลมเป็นซาลาเปาวราภรณ์ของเราไม่ไหวแล้ว
ก็เลยจะลากเราไปฟิตเนส พร้อมทั้งคิดสูตรจำกัดอาหารลดอ้วนให้เสร็จสรรพ
ประมาณว่า : ต้องกินข้าวเช้า เพื่อให้เที่ยงไม่หิวโหยจนสวาปามทุกสิ่งอย่างเข้าไปมากเกิน
ต้องลดมือเย็นที่เป็นพวกทอด ย่าง แป้ง หมูย่างไก่ทอดอะไรงี้ มันก็ไม่ให้เรากิน
ให้กินพวกเกาเหลา ส้มตำได้แต่ห้ามมีไก่ทอดแถมเป็นต้น

วันนี้ก็เลยไปแคว้าวสีลมกัน(ใช่ค่ะ เจ้าที่เค้าด่ากันทั้งประเทศนี่แหละ แต่อิชั้นสมัครตลอดชีพไว้นานชาติแล้ว ก็ต้องใช้กันต่อไป)
ไปวิ่งวอร์มแป๊บๆ แล้วก็ไปเข้าคลาสแดนซ์กัน เป็นคลาสระดับกลางตอนแรกก็ไม่อยากเข้า กลัวเกะกะคนอื่น
แต่ว่ามันไม่มีคลาสอื่นในเวลานั้น ก็เลยมั่วๆเข้าไปเต้น
ก็เต้นแร้งเต้นกาสนุกสนานได้สักครึ่งชั่วโมง ก็ออกดีกว่า สงสารครูฝึก เดี๋ยวแกหมดกำลังใจ
ออกไปวิ่งต่ออีกพักก็กลับ ก่อนกลับแวะซื้อของที่เซ็นทรัลสีลม เป็นพวกกล่องดูดความชื้น กะว่าเอามาต่อสู้กับราที่ห้อง
ไม่รู้จะไหวหรือเปล่า
กลับมาสระผมร้านข้างล่าง ก็เลยให้เค้าม้วนผมให้กะว่าเปลี่ยนบรรยากาศ
แล้วก็ขึ้นมาซักผ้าต่อ เก็บของอีกนิดหน่อย แล้วก็โทรกลับบ้าน
แล้วก็รู้สึกไม่สบายใจตามเคย (เป็นคนปัญหาชีวิตครอบครัวเยอะ ปัญหาตัวเองไม่มีอะไรหรอก)

แต่วันนี้ก็เพิ่งเปรยกับเพื่อนเกย์ไปว่า เราจะไม่ทำให้ตัวเองทุกข์ระทมตรมเศร้าอีกต่อไป
เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่สามารถจะรู้สึกดาวน์อะไรมากไปกว่านี้แล้ว
มันเหมือนมันลงไปจุดต่ำสุด ต่อมความระทมเรามันทำงานหนักจนเจ๊งไปแล้ว

รู้สึกดีๆกับการที่เรายังมีชีวิตอยู่ในวันนี้กันดีกว่า อย่างอื่นก็ว่ากันไปตามครรลองของมัน

พรุ่งนี้ก็เริ่มวันแรกของเดือนสาม ในชีวิตกีบน้อยปีที่ 31
ฮึบๆ