วันพฤหัส:
สมควรแก่เวลาที่จะเอากะปิ(ชั้นดี) ที่ป้าเราอุตส่าห์แพคให้มาเป็นเดือนแล้ว กลับไปทำแกงอะไรกินสักอย่างเสียที
คือ..กะปินี่…มันสำคัญนะ โดยเฉพาะกับอาหารเหนือด้วยแล้ว
กะปิที่ใช้จะต้องเป็นกะปิดีๆหน่อย ต้องเป็นกะปิเค็มเท่านั้น
งงล่ะสิ คนเมือง(เหนือ)นี่ เขามีแบ่งชนชั้นกะปินะ เป็นกะปิเค็มและกะปิหวาน
แต่จะแบ่งยังไงนั้น อิชั้นก็มิอาจรู้ แต่จากประสปการณ์ทำอาหารแล้ว
ถ้าจะแกงจะตำน้ำพริกแล้วใช้กะปิหวานนี่ รสชาติออกมาเข้ารกเข้าพงไปเลย
กะปิเค็มจะรสดีกว่ามาก และ…ไม่รู้จะไปหาได้ที่ไหนในกทม. -_-’
เพราะไปตลาดหรือตามห้างก็จะเจอแต่กะปิกระป๋อง ที่เอามาทำแกงยังไงก็ไม่อร่อยถูกปากคนเมืองอย่างเราเอาเสียเลย
ป้าเราจึงลงทุนแพคกะปิเค็มรสดีให้มาตอนที่เรากลับบ้านครั้งล่าสุด

จะได้ฤกษ์เอากลับไปทำอะไรกินก็วันนี้แหละ

เลิกงานก็สองทุ่มครึ่งแล้ว เดินในซุปเปอร์วนไปมาคิดไม่ออกว่าอยากกินอะไรดี
ต้องไม่เสียเวลาทำมากนักด้วยเพราะวันต่อมาก็ต้องทำงานไม่อยากนอนดึก
ไปๆมาๆก็ลงที่น้ำพริกนี่แหละ อาหารประจำชาติที่อิชั้นขาดไม่ได้
ทำน้ำพริกโยะก็แล้วกัน (ชื่อน่ารักไหม)

ส่วนผสมก็ประกอบไปด้วย หมูสับครึ่งกิโล(แน่ใจนะว่าทำกินเอง) หอมแดง กระเทียม พริกขี้หนูสด ต้นหอมผักชี
แล้วก็ผักที่จะเอามากินแกล้มน้ำพริก ซึ่งก็ลงที่ผักยอดฮิตคือ ผักกาดขาวและแตงกวา
ได้ทั้งหมดแล้วก็หอบกลับมาเตรียมเครื่องปรุงแล้วก็โขลกๆๆน้ำพริก
กว่าจะทำเสร็จ เกือบตีหนึ่ง! -_-’
ชิมๆแค่พอหอมปากหอมคอ คงไม่กินแล้วคืนนี้ แพคไว้ไปกินที่ทำงานละกัน แล้วก็นอน

วันศุกร์:
ตื่นสาย เพราะนอนดึก แถมมี Conf. Call 9.30 กว่าจะหอบหิ้วน้ำพริกตาลีตาเหลือกมาถึงออฟฟิศก็ 9.30 พอดีเป๊ะ
ครึ่งเช้าไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากประชุม ไม่ได้แม้แต่จะเอาของและน้ำพริกออกจากกระเป๋า แบบพอวางปุ๊บ ยกหูโทร
แล้วเวลาก็หายไปครึ่งวัน กว่าจะประชุมเสร็จ
(ซึ่งผลการประชุมลงเอยด้วยการ สรุปอะไรตอนนี้ยังไม่ได้ ต้องพักก่อนแล้วไว้ประชุมใหม่อาทิตย์หน้า เจริญ -_-’)

กลางวันก็ลงไปซื้อกับข้าวมาชวนพี่ๆน้องๆในออฟฟิศกินกัน
เสียงตอบรับน้ำพริกโอเคนะ มีน้องบ่นว่าเผ็ด แต่คนอื่นๆก็บอกว่าอร่อยดี(ไม่รู้ชมจริงป่าว)

ทำงานไปก็มึนไป เหมือนมันยังปวดหัวค้างคาจากการนอนไม่พอติดกันสองสามวัน
ตอนเย็นเพื่อนที่ทำงานชวนไปกินข้าวที่ CTW แล้วก็จะช้อปรองเท้ากัน
(เรากะว่าคงไม่ช้อปเพราะเดือนที่แล้ว….เอ้อ อย่าไปพูดถึงมันเลย ไม่อยากนึกถึงบิลบัตรเครดิต >___<)

ไปกินร้านอาหารอีสานชื่อคำพูนตรงชั้น7 CTW ข้างๆโรงหนัง
เราว่ารสชาติสู้ Cafe Chilli ไม่ได้อะ แต่ก็นะ ราคามันก็ต่างกัน
ร้านนี้จะราคาไม่แพงมาก แต่ที่สั่งมาหกอย่าง เราว่าอร่อยสักสองเมนูได้มั้ง
หมูกะทงอะไรนี่ อร่อยดี หมูหมักนุ่มชุ่มซอสแล้วก็เอาไปทอด อร่อยๆ
ส่วนซุปหน่อไม้มันไม่อร่อยเลยง่า เพราะหน่อไม้ดองที่ยังมีกลิ่นและรสแปลกๆด้วยมั้ง

กว่าจะกินเสร็จก็จะสามทุ่มแล้ว ได้ข่าวว่ายังไม่ได้ไปซื้อรองเท้ากันเลย
เราปล่อยสองสาวเดินเลือกซื้อรองเท้าไป ส่วนเราไม่ได้กะว่าจะซื้ออะไรจริงจัง เลยดูผ่านๆ
ยังไม่มีอะไรโดนๆด้วย ก็เลยไม่ได้เสียตังค์ซื้ออะไร (เย้)

เมื่อก่อนเราเป็นคนมีปัญหาเรื่องรองเท้าอย่างมาก
เพราะตั้งข้อจำกัดให้ตัวเองเยอะ เช่น รองเท้าจะต้องใส่สบาย ใส่ได้ตลอดไม่ว่าเสื้อผ้าจะเป็นชุดไหน เพราะขี้เกียจเปลี่ยน
พยายามเลี่ยงรองเท้าส้นสูง เพราะไม่อยากเมื่อยเวลาต้องยืนเดินนานๆ
แล้วเราก็หารองเท้าที่มันตอบโจทย์ข้างต้นนี้แทบไม่ได้เลย มีอยู่ช่วงนึง เจอคู่นึงถูกใจมาก ใส่แล้วโอเค
ก็ไปซื้อมาอีกคู่เบิ้ลไว้รอมันพังเลย แล้วก็ใส่เหมือนเดิมสองคู่ติด เพราะสิ้นคิด ไม่รู้จะไปหาแบบไหนมาใส่ต่อดี

แต่แล้วก็มีจุดเปลี่ยน (เอ้อ เรื่องรองเท้าเราก็มี coming of age นะ)
เราพบว่า รองเท้าที่จะตอบสนองความต้องการของเราในคู่เดียวนั้น…..มันแทบไม่มีเฟร้ยยยย
เมื่อยอมรับความจริงได้ดังนี้ เราก็เปลี่ยนไป ประหนึ่งไขก๊อกสิคะ ทีนี้เจอคู่ไหนก็อยากได้ไปหมด ซื้อมาเต็มตู้ เอาซะเต็มที่เลย

ทุกวันนี้ไม่กล้านับว่ามีกี่คู่แล้ว ไม่สามารถรับความจริงว่ามีเยอะแล้วได้ เอิกกก

มีอยู่สองเรื่องในชีวิตที่เรากลัวพ่อแม่จะรู้มาก(เพราะกลัวโดนเพ่นกบาล)
ก็คือ เราแอบกินกาแฟแก้วละร้อย(ของสตาร์บัคส์และยี่ห้ออื่นๆ) แม่รู้เข้าคง….
และ เรื่องที่เรามีรองเท้ามากกว่าสามคู่ แฮ่…

จบ เรื่องรองเท้า น้องที่ออฟฟิศก็ได้กลับบ้านไปคู่นึง (หน้าตาเหมือนของเราที่เราซื้อไปก่อนหน้านี้ คือจะว่าไปเราก็ซื้อไปหลายแบบแล้วอะนะ -_-)
ใกล้สี่ทุ่มก็ได้เวลาสลายตัว เพราะเพื่อนเรามาจากเชียงใหม่แล้วจะมาค้างด้วย มาแกร่วรอที่พาราก้อนได้สักพักแล้ว
รีบเดือนเหงื่อตกกีบกลับมาหาเพื่อน กรุงเทพฯร้อนจริงๆ นี่ยังไม่หน้าร้อนเต็มสตรีมนะเนี่ย ไม่อยากจะคิด หงึยยยย
กลับมาถึงห้อง เพื่อนเกย์ก็มาเมาท์ด้วยจนถึงเที่ยงคืน แล้วก็แยกย้ายกันไปนอน
พรุ่งนี้จะไปดู Watchmen