ยามที่คนเรารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงทั้งน้อยแหละใหญ่หลายประการในชีวิตช่วงหนึ่งๆ
ทำให้เกิดความรู้สึกตระหนักถึงความไม่เที่ยงแท้ได้มากขึ้น

บางครั้งคนเราเข้าใจว่า อันตัวเรานั้นทราบดีว่าไม่มีอะไรคงอยู่ได้ตลอดไป
แต่การตระหนักถึงมันเป็นอีกกรณีหนึ่ง ที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
เหมือนการที่รู้ว่าตัวเองจะต้องตายไปในสักวันหนึ่ง
กับการที่เชื่อว่าเราจะตายไปในสักวันหนึ่งนั่นแหละ
คนเราไม่ได้กลัวตาย แต่กลัวที่จะตายต่างหากเราว่า

ตอนนี้เริ่มปรับตัวปรับใจ กับการเปลี่ยนแปลงใหญ่ๆในชีวิตได้โดยไม่ฟูมฟายแล้ว
บ่นน้อยลง (น้อยลงแต่ยังบ่นอยู่นะ ชอบอะ ช่วยไม่ได้ ข้อนี้ยอมรับง่ายๆอย่างนี้แหละ)
ฟังมากขึ้น
มองเรื่องต่างๆอย่างเข้าใจ และยอมรับความจริงที่โหดร้ายได้มากกว่าแต่ก่อน
และมองเรื่องต่างๆในแง่มุมสวยงาม ในแง่ดี ได้เยอะขึ้น
ความอยากได้อยากมี อยากดีอยากเป็น คาดว่ายังมีเท่าเดิม ตามประสาบัวใต้น้ำหินทับไว้

แล้วเราก็จะค่อยๆปรับและเปลี่ยนไปตามกาลเวลาต่อไป

คนเราเปลี่ยนแปลงได้นะ เปลี่ยนได้มากอย่างที่บางครั้งคนอื่นอาจจะคาดไม่ถึงเลยล่ะ
แต่บางคน ก็ไม่เปลี่ยนเลยอย่างที่คาดไม่ถึงเหมือนกัน