เห่อ

ได้หนอนตัวใหม่มา
หลังจากลังเลมานานก็ไปซื้อหนอนตัวนี้มาในเย็นวันหนึ่ง
ด้วยระยะเวลาตัดสินใจแค่สองวัน
อยากได้กล้องมาเล่นกับเขาบ้างนานแล้ว แต่ก็ไม่มีกะตังค์สักที

ยังใช้ไม่ค่อยจะเป็นเลย -_-’
ช่วงนี้ไม่อยากใช้สายตามาก เลิกงานกลับบ้านแล้วนอนเลย
ตื่นมาก็มาทำงาน พยายามไม่เปิดคอมอีก เพราะตาอักเสบบ่อยมาก
ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว หลังจากที่นอนเกินวันละแปดชั่วโมงมาทั้งอาทิตย์
ต้องรักษาหน่อย เรายังอยากมองอะไรต่อมิอะไรบนโลกนี้ไปอีกจนตาย

กล้องที่ซื้อมาตั้งแต่วันเสาร์ก็เลยนอนนิ่งๆอยู่หลายวัน
เอามากดๆถ่ายๆ ก็เฉพาะถ่ายงานที่ออฟฟิศ
ไว้วันหยุดนี้แหละ จะเอาไปถ่ายเมืองโบราณ
แล้วจะเอามาแปะ

ไม่ทันไรจะผ่านไปอีกปีหนึ่งแล้ว
วันก่อนขึ้นรถไฟฟ้า เห็นสติ๊กเกอร์เปลี่ยนเป็นเลขห้า ครบรอบห้าปีบีทีเอสแล้วตกกะใจ
เหมือนเพิ่งจะเห็นเป็นเลขสองเมื่อไม่นานมานี้เอง
แป๊บๆ คนก็เฉลิมฉลองเทศกาลปีใหม่กันอีกแล้ว

เราก็ยังไม่รู้จะเอาตัวเองไปไว้ส่วนไหนของประเทศไทยอยู่ดี ในช่วงนั้น
เวลาไม่มีคนอยู่ข้างๆนี่ ถึงหน้าเทศกาลที่ไรอยากจะไปให้พ้นๆมันเสียทุกที
ไม่อยากเห็นเวลาคนอื่นเขาฉลองกันเป็นคู่ๆ 555ึ

เริ่มงานใหม่มา ย่างเข้าเดือนที่สามแล้ว
ก็เริ่มยุ่งมากขึ้นกว่าแรกๆ ยังไม่รู้อนาคต แต่ก็คงทำให้ดีที่สุด
มีอุปสรรคและปัญหาเป็นธรรมดาโลกอยู่แล้ว
มารบ่มี บารมีบ่เกิด
รู้สึกดีกับตัวเองที่ทำใจให้ยอมรับความจริงได้หลายเรื่อง
แล้วก็รู้สึกดีที่เปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีได้ตั้งเยอะ
ถึงคนอื่นจะไม่สังเกตุ หรือว่าไม่รู้
แต่เราก็ภูมิใจแหละ อิอิ
เราก็ยังเป็นปถุชนธรรมดาที่มีข้อเสียข้อดีปนเปไป
เพียงแต่เราพยายามจำกัดความไม่ดีของเราไม่ให้มันไปทำให้คนอื่นเดือดร้อน
หรือไปทำร้ายคนอื่นเขา มากกว่าแต่ก่อน ก็เท่านั้นเอง

มีเรื่องให้ไม่สบายใจมาเป็นระยะๆ เกือบทั้งหมดเกี่ยวกับพ่อและแม่
(นอกเหนือการควบคุมของเรา แต่เป็นเหตุใหญ่เลยที่จะทำให้ไม่สบายใจได้ง่ายมาก)
ปัญหาบางอันมันพันกันเป็นกระจุกใหญ่ สางยังไงก็ออกไม่หมด
ปมบางอันถ้ามันได้ฝังลงไปในใจใคร แล้วคนคนนั้นไม่พยายามปล่อยวางและลบมันออกเอง
ก็ไม่มีใครสามารถจะช่วยได้ สิบปี ยี่สิบปี สามสิบปีก็อยู่อย่างนั้น
เราก็ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็แล้วกัน
ความโศกเศร้าเสียใจเป็นเรื่องที่เราต้องรับมือกับมันในสักวันหนึ่งอยู่แล้ว

อยากให้พ่อกับแม่รู้ว่าเรารักทั้งสองคนมากๆ
รักมากกว่าที่เรารักตัวเองอีก
ถ้าเขาทุกข์เราก็ทุกข์ไปด้วย
ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากได้ลูกที่ไม่ดี ทำตัวเลวไม่กตัญญญูู ฉันท์ใด
ก็ไม่มีลูกคนไหนอยากอยู่ในครอบครัวที่แตกร้าว ฉันท์นั้น แล

วันก่อนนู้น ว่าจะเข้ามาอัพเรื่องคุณอิทธิ พลางกูรที่่เพิ่งเสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็ง
เขาเป็นนักร้องนักดนตรีคนที่เราชื่นชอบมากๆ คนหนึ่ง
เพลงหลายเพลงที่เขาร้องก็เป็นกำลังใจในยามยากได้ดีเหมือนกัน

มีอยู่วันหนึ่ง กำลังรู้สึกแย่สุดชีวิต หลายๆอย่างมันรุมเร้าๆ
มันปริ่มๆเหมือนอยากจะทนแต่ก็ทนไม่ไหวแล้ว
เดินอยู่ริมถนนพยายามโบกรถแทกซี่ ก็ไม่ได้เสียที แดดก็ร้อนมากๆ กายก็แย่ใจก็แย่
ในที่สุดก็มีแทกซี่คันหนึ่งหยุดรับเราขึ้นไป พอปิดประตูรถปั๊บ
เพลงนี้ก็ขึ้นเลย…

เก็บตะวันที่เคยส่องฟ้า เก็บเอามาเก็บไว้ในใจ
เก็บพลังเก็บแรงแห่งแสงยิ่งใหญ่ รวมกันไว้ให้เป็นหนึ่งเดียว..

น้ำตาไหลเลย..

หลังจากนั้นได้ไม่นานก็มีข่าวนี้
ก็ขอให้พี่เขาจากไปสู่สุขคติ สิ่งดีๆที่เคยสร้างสรรค์ไว้จะเป็นประโยชน์ให้กับคนรุ่นต่อๆไปแน่นอน
อย่างน้อยก็มีข้างต้นที่บอกไป

ธรรมดาเวลาฟ้าครึ้มเมฆหม่น
พายุฝนอยู่บนฟากฟ้า
คงไม่นานตะวันสาดแสงแรงกล้า
ส่องให้ฟ้างดงาม..

หากตะวันยังเคียงคู่ฟ้า
จะมัวมาสิ้นหวังทำไม
เมื่อยังมีพรุ่งนี้ให้เดินเริ่มใหม่
มั่นคงไว้ดังเช่นตะวัน…