สำหรับเราแล้ว Tour Eiffel เป็นหนังที่กระทบใจอย่างแรง
ตัวหนังไม่มีบทพูดอะไรมากมาย แต่ภาษาภาพและเนื้อหาที่หนังสื่อออกมา
เล่นเอาจุกไปหลายนาที ก่อนจะถอนหายใจ ยิ้มให้กับตัวเอง
แล้วก็ดำเนินชีวิตของเราต่อไป

หนังพูดฝรั่งเศสแต่ก็แค่นิดๆหน่อยเท่านั้นเอง
ถึงไม่เข้าใจภาษาก็สามารถเข้าใจสิ่งที่ผู้กำกับจะถ่ายทอดแน่นอน
ลองคลิกไปดูกันนะคะ

ปล1.คนเราถ้าจะอยู่กันได้นานๆ
ไม่ได้ขึ้นกับว่าฝ่ายไหนต้องไปเติมเต็มชีวิตฝ่ายไหนให้สมบูรณ์ มันขึ้นอยู่กับว่า เรารับความเว้าแหว่งไม่สมบูรณ์ของกันและกัน และจะอยู่กับมันได้แค่ไหน
มากกว่า

ปล2.ห้ามลืมดูไฟล์ในลิงค์ข้างบน
ปล3.กรุณาดูจนจบ

วันนี้เอาเพลงเพราะๆจาก Paris Je T’Aime มาแบ่งให้ฟัง
แหนมแปะเวอร์ชั่นฝรั่งเศสไปแล้ว พี่กีบจะแปะเวอร์ชั่นที่อยู่ในหนังแล้วกันนะ
อิอิ

Life’s a dance we all have to do
What does the music require?

People all moving together close as the flames in a fire…
Feel the beat music and rhyme

While there is time we all go round and round
Partners are lost and found
Looking for one more chance… all I know is..
We’re all in the dance.
We’re all in the dance.

………………………………………………………………………

La même histoire แปลว่า the same story
เมื่อใช้ในหนังเรื่องนี้จึงน่าจะหมายถึง
การที่ไม่ว่าเราจะต่างหรือห่างกันเพียงไหน
เราก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวเดียวกัน

All I know is we’re all in the dance

รักหนังเรื่องนี้จริงๆเล้ยยยย

หุ่นไล่กาฉายเป็นตอนๆ ถ้าจำไม่ผิดฉายวันอาทิตย์ตอนกลางวัน
แต่ละตอนเป็นเรื่องราวสะื้ท้อนให้เห็น กิเลสต่างๆของมนุษย์ และสะท้อนปนเสียดสีสังคม
มีแม่มดจมูกงุ้มอยู่กับสมุนกระดูกสองกองชื่อ ห้อย กับ โหน
เพลงประกอบร้องว่า
“มองดูโลกเจริญไกล มีน้ำมีไฟมีตึกงาม
มองกายคนเด่นงามดี มองดูกายซีกลับเลวทราม”
(ไตเติ้ลเริ่ดคลาสสิคมากๆ ถึงกับร้องกรี๊ดกร๊าดในใจ)

ในตอนที่เราดูวันนี้ แม่มด ห้อย และ โหน กำลังถกกันเรื่อง
ถ้าดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจแล้ว คนที่ไม่มีดวงตาล่ะ
จะใช้อะไรเป็นหน้าต่างของใจ
ว่าแล้วแม่มดก็ไปร่ายคาถาปลุกเสกให้หุ่นไล่กาข้างฝาบ้าน
กลายเป็นชายหนุ่ม(น่าจะวัยค่อนไปทางกลางคน) ตาบอด
แล้วตั้งชื่อให้คอนทราสต์ว่า พ่อ”สว่าง”
พ่อสว่างบอกว่า ชื่อนี้ช่างไพเราะเก๋ไก๋ยิ่งแต่มันประหลาดนักเพราะผมเห็นแต่ความมืด

ว่าแล้วหุ่นไล่กาสว่างก็ออกไปเผชิญโลกกว้าง ไปไงมาไงไม่รู้ช่วงนี้อาจารย์กด skip
สรุปว่าไปขายล็อตเตอรี แล้วก็ไปเจอหญิงสาว รักกัน ไปอยู่กินกัน มีลูก(ได้ไงเนี่ย)
แล้วสุดท้ายหญิงสาวก็ทิ้งพ่อสว่างไปกับชายคนใหม่ที่ร่ำรวยและดีกว่า
(โถ่ พ่อสว่าง!)

“ตัวฉันเป็นเพียงหุ่นไล่กา มีหญ้ามีฟางห่มร่างกาย
ไม่มีสมองที่จะคิด ไม่มีชีวิตเช่นใครๆ
ฉันไปอยู่กับคน ฉันยังทนไม่ไหว อ๊าย..อาย อาย อาย
ฉันอาย ฉันอาย ฉันอาย
ขอกลับไปเป็นหุ่นไล่กา ยืนเฝ้าท้องนาอยู่เดียวดาย..”

ชีวิตก็แบบนี้ กี่ปีๆคนเราก็ตัดสินใจด้วยพื้นฐานตรรกะเดิมๆ
ทำเรื่องเดิมๆ ด้วยแรงขับ และแรงจูงใจเดิมๆ
เมื่อไรๆ ก็เป็นแบบนี้
เพราะฉะนั้นจะว่าละครน้ำเน่า(เขาว่าที่มันเน่าเพราะมันอยู่นิ่งๆ ไม่ไปไหนจนน้ำมันเน่า)
แต่มันก็มีพื้นมาจากคนเรานี่ละนะ

.

หลังจากนั้นอาจารย์ก็เปิดคู่กรรม เวอร์ชั่นละครช่อง7 กมลชนก-ธงไชยให้ดู
เรื่องนี้มาดูอีกทีนี่โปรดักชั่นดีมากๆเลยนะ
ถ้าเทียบกับละครหลังข่าวแล้วถือว่าลงทุนสุดๆ
ถือว่าเป็นละครที่ประสบความสำเร็จมากๆด้วย คนติดกันทั้งบ้านทั้งเมือง
จนทำให้มีการยืดเรื่องตอนท้าย โกโบริกว่าจะตายนี่นานเหลือเกิน
ตอนนั้นเราไม่ได้อยู่ กทม. เห็นเขาว่า รถราไม่ติดเลยเชียว ทุกคนอยู่บ้านดูคู่กรรม
จำได้ว่าตอนนั้นดูบ้าง แต่ไม่ได้ติดเหมือนชาวบ้านเค้า
เพราะในบรรดานิยายของทมยันตีที่อ่านๆมา เราไม่ค่อยชอบคู่กรรม
รำคาญนางเอก แล้วก็เป็นอะไรไม่รู้ หมั่นไส้ญี่ปุ่น 555
พอเอามาสร้างเป็นทั้งหนังทั้งละครเราก็ไม่ค่อยดูเท่าไหร่

ไอ้คุณเพื่อนคนหนึ่งมันถามว่า เรื่องนี้กี่ปีแล้วคะอาจารย์
“ก็ประมาณ …17 ปีแล้วครับ”

“…………………………………………”

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ไม่จริงงงง ชั้นแก่ขนาดนี้แล้วเรอะ
ตอนนั้นชั้นวัยรุ่นแล้วนะนั่น
17 ปีได้ไง -_-””

เวลาผ่านไปไวอย่างกะโกหก ตอนนี้คุณกมลชนกก็มีลูกมีเต้าไปแล้ว แลดูสมวัย
ทำไมมีแต่พี่เบิร์ดคนเดียวที่ยังไงก็ยังงั้น
ทนทานเหนือกาลเวลาจริงๆ

.

แล้วก็มีวีดีโอเก่าๆ เอามาดูกัน
คอนเสิร์ตโลกดนตรี แกรนเอกซ์ พี่แจ้ยังหุ่นเพรียวๆอยู่เลย
รอยัลสไปรท์
สาวสาวสาว
คีรีบูน
ชาตรี

โอยยยย ดูแล้วแก่ฟล่ะ
เพื่อนๆในห้องมันเกิดไม่ทันเลย มีแต่หนูกะอาจารย์คุยกันรู้เรื่องอยู่สองคน
-_-’
เพลงข้างล่างนี้ก็อยู่ในเทปที่อาจารย์เอามาให้ดูวันนี้
ได้ยินปั๊บนี่เหมือนภาพในหัวมันกรอพรืดๆ เอาวันเวลาเก่าๆมาให้ดู
เพลงสมัยก่อนๆนี่แต่งกันได้เพราะจริงๆเลยเนาะ
คำต่างๆ ภาษาที่ใช้ ทำนอง เนื้อหา
ฟังแล้วมันไม่ฉาบฉวย แห้งๆ เหมือนเพลงปัจจุบัน
เข้าใจว่า คนรุ่นก่อนหน้าเรา ก็อาจจะรู้สึกกับเพลงในสมัยเรา แบบเดียวกัน
มันเป็นเรื่องของการเปลี่ยนแปลง
มุมมองและความรู้สึกของคนที่มีแต่สิ่งต่างๆเปลี่ยนไป
คงบอกไม่ได้หรอก ว่าอันนี้ดี อันนั้นไม่ดี
แต่ที่เราบอกได้ก็คือ เพลงนี้เพราะ และเนื้อหากินใจดีเหลือเกิน

.

เจ็บเพราะใคร / วงชาตรี

เจ็บคราวนี้เหมือนดังชีวีฉันตกจากผา
รอวันเวลาบรรเทาปวดร้าวรวดอุรา
เมื่อเรามีความรักโลกนี้คือวิมาน
ครั้นพอนานวันเธอกลับลืมฉันได้ลงคอ

เกิดชาตินี้ ฉันมีหนี้กรรมที่ทำเอาไว้
จึงต้องชดใช้เวรกรรมเก่าด้วยการจากกัน
ไปไกลสุดขอบฟ้า ไม่มีวันมาพบกัน
กรวดน้ำคว่ำขันเธอและฉันพบกันชาติเดียว
คนเราบางคราว เจ็บแล้วต้องจำ ถูกทำให้เจ็บ
หญิงชายควรจำเจ็บของฉันเป็นเครื่องสอนใจ

เจ็บในรักฉันรู้สึกเพลียและเหนื่อยเมื่อยล้า
ทนทรมานในความเจ็บนี้มาสิบปี
ลองใครมาเป็นฉันสักวันคงรู้ดี
ฉันช้ำชีวีมีแต่คนเขาคอยซ้ำเติม

เจ็บคราวนี้ เหมือนดังชีวีฉันตกจากผา
รอวันเวลาบรรเทาร้าวปวดรวดอุรา
เมื่อเรามีความรักโลกนี้คือวิมาน
ครั้นพอนานวันเธอกลับลืมฉันได้ลงคอ
คนเราบางคราวเจ็บแล้วต้องจำ ถูกทำให้เจ็บ
หญิงชายควรจำเจ็บของฉันเป็นเครื่องสอนใจ

คนเราบางคราวเจ็บแล้วต้องจำ ถูกทำให้เจ็บ
หญิงชายควรจำเจ็บของฉันเป็นเครื่องสอนใจ…

….

ฟังที่นี่

ปลายปีที่ผ่านมามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาวางไว้ข้างโต๊ะทำงานสามลัง

มันคือ Sample สินค้าทั้งหลายนั่นเอง เรามีหน้าที่ต้องติด labelตามชื่อ job ซึ่งเป็นเลข14หลัก (ต้องนั่งเขียนเองอีกต่างหาก
ถ่ายรูป เช็คสภาพการผลิต เซ็นอนุมัติงาน แล้วแสกนแบบฟอร์ม และเอาไปอัพโหลด (เพื่อที่จะต้องตามไปอนุมัติในระบบอย่างเป็นทางการทีหลัง)

เป็นงานไม่ต้องพึ่งทักษะอะไรทั้งนั้น ก้มหน้าก้มตาทำไปตามขั้นตอนแต่เสียเวลาเป็นบ้า ให้ตายเถอะ!

เมื่อมันเป็นดังนี้ จึงเกิดอาการ “ดอง” sample ไว้เป็นเวลาหลายเดือน ฮ่า
ช่วงวันธรรมดา ไม่มีทางได้เคลียร์อยู่แล้ว แค่รับโทรศัพท์กับตรวจงาน/ออกแบบ อีก ก็ทำแทบจะไม่ทันแล้ว
ช่วงวันหยุดยาวอย่างสงกรานต์จึงเป็นการดีที่เราจะได้กำจัดมันออกไปซะให้พ้นหูพ้นตา

แต่ทำไมพอทำไปๆ มันชักจะเยอะขึ้นๆฟละเนี่ย ไอ้ลังsampleนี้มันเหมือนก่องข้าวน้อยหรือเปล่า
ต้องให้กำลังใจตัวเองเข้าไว้ งานเยอะก็ต้องเอื้อมมือไปเอามาทำทีละหน่อยๆ แล้วมันจะค่อยๆลดลงเอง
เฮ้อ หลังจากใช้เวลาก้มหน้าก้มตาจนรู้สึกว่าหลังมันปวดเหมือนกับจะร้าว มันก็เสร็จจนได้

นับเวลาตั้งแต่เข้ามาทำแล้ว 12 ชั่วโมงพอดี (ปริมาณลังครึ่ง เดือนก่อนหน้านี้หลอกใช้งานน้องวัชไปครึ่งหนึ่งแล้ว)
แต่ไม่ได้แสกนฟอร์ม จะให้ไปนั่งแสกนทีละแผ่นๆเกือบสามสี่ร้อยแผ่นเนี่ยนะ บ้าหรือเปล่า

ถ่ายรูปเอาง่ายกว่า

ชัดมั่งไม่ชัดมั่ง ต้องช่างมันแล้วตอนนี้ ทำมาตั้งนานก็ไม่เห็นมันจะเกิดประโยชน์ตรงไหน
จะมีใครมาดูฟอร์มพวกนี้เรอะก็เปล่า ไม่สนแล้วเฟร้ย…

12 ชั่วโมงนี่เป็น speed แบบ nonstop ข้าวไมุ่ถามน้ำไม่กิน (แต่ขนมเอา)
นั่งหลังขดหลังแข็งมาทั้งวัน พอเคลียร์สิ่งแปลกปลอมที่มันรบกวนจิตใจพวกนี้ไปได้ก็รู้สึกสบายใจ
เลยถ่ายรูปเ่ล่นซะงั้น เสมือนหนึ่งว่าจะว่างแล้ว แหม่ เดือนหน้าก็มาอีกเป็นลังเหมือนเดิมแหละ

อยากได้ assistant จังเล้ย แต่คงเป็นแค่ฝันไป แค่จะอัพเกรดแรมจาก 512 เป็น 1 เมก ยังรอตั้งปีเต็มๆ -_-
อะไรๆที่้ต้องใช้ budget เนี่ย ฝันไปเหอะ ว่าจะได้มาง่ายๆ
แต่เอาเหอะ ตอนที่ตกลงใจว่าจะทำงานนี้ก็ได้เผื่อใจไว้แล้ว ว่าไม่ว่าจะเจออะไรก็จะทำไปจนกว่าจะเีรียนจบ
(ซึ่งก็อีกหนึ่งปีถ้วน อ๋อยยย)

สู้ต่อไปกีบจัง!!!!

เป็นไลท์คุง ว่ายน้ำท่ามกลางกองแซมเปิ้ล

มันเป็นกองๆจริงๆนะ

หนูถูกเค้าหลอก

นั่งเขียน job number แม้แต่กล้องก็ยังต้องใช้ของส่วนตัวข้าเจ้า เพราะฉะนั้น เรื่องจะจ้างคนเพิ่ม ก็อย่าได้หวัง

สภาพออฟฟิศ ขืนเจ้านายมาเห็นได้กรี๊ดตาย ทำออฟฟิศรก เพราะงั้นทำช่วงวันหยุดเนี่ยแหละดีแล้ว

ถ้ามีมากกว่านี้…………..

อัพครั้งต่อไปจะเล่าเรื่องความลำบากในการทำงานเนื่องจากปัญหาระดับชาติ(เว่อร์ไปงั้น)

http://www.kipkipkip.com/wedding/OodTan/

ง่วงแล้ววันนี้ ไปนอนก่อน

สงสารคนบ้านอยู่แถวนั้นเนอะ รถติดได้ทั้งชาติเลย
งานอะไรๆ ก็ไปลงแถวนั้น จะออกไปไหนที
ก็ติดงานแสดงสินค้า ติดคอนเสิร์ต
ติดฯลฯ

ตะแรก ก็ชวนอุ๋ยไว้ว่าจะไปถ่ายรูปกัน
แต่อุ๋่ยท่าทางเหมือนพลังชีวิตลดถอย
ไม่ค่อยอยากออกไปไหนไกลๆ เราก็เลยคิดว่าคงไม่ได้ไปแล้ว
พอดีพิทชวนมาบอกอยากไปถ่ายรูป เลยถือโอกาสไปซะเลย
กะว่าจะได้หัดถ่ายรูปกะเค้ามั่ง สวนสนุกคงจะมีสีเยอะแยะน่าดู
ถ่ายออกมาน่าจะมีสีสันดี..นี่คือที่เราคาดไว้
แต่ผลลัพธ์จริงๆออกมาจะเป็นไง
ลองเลื่อนเมาท์ลงไปดูก็แล้วกัน…

นั่งรถไฟฟ้าไปเจอพิทที่อนุเสาวรีย์ แล้วต่อรถตู้ขึ้นทางด่วนปาย

ไปแล้วก็เจอทางเข้าหลากหลายสีสันสดใส
มีปัญญาถ่ายทอดออกมาได้เท่านี้..

ซุ้มน้องหมาตกเขียว

เขียวอื๋อ…

โดนัลๆๆ

ชอบซุ้มนี้มาก เส้นสายสีสวยดี

แอบดู..

ไว้จะแก้ตัวกับรูปแบบนี้ใหม่คราวหน้า เอาให้ดีกว่านี้ งื่มม..

ไปถึงก็จะไปใช้ห้องน้ำซะหน่อย ปรากฏว่า คิวยาวมาก
ยืนรอกันเป็นแถว เลยเลิกล้มความคิด
พอไปเข้าอีกจุดหนึ่งถัดมา ข้างๆ เครื่องเล่นอะไรสักอย่าง
ที่หน้าตาเหมือนรางรถไฟลอยฟ้า แล้วจับคนใส่ที่หนีบ
ลากไปตามรางคดเคี้ยว
ก็พบว่าคิวสั้นลงมาหน่อย เพราะมันไกลจุดคนเยอะออกมา
ก็เจอสภาพน้ำท่วมห้องน้ำ
โชคดีที่เราเตี้ย (เกี่ยวกันไหมเนี่ย)
เราเลยเป็นคนที่ใส่แต่รองเท้ามีส้นหน้าตึ้ก
สะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกเลยรอกตัวจากการเดินลุยน้ำในห้องน้ำไป
ใครจะไปห้องน้ำ ต้องคิดแล้วคิดอีกดีๆนะ
บางห้องน้ำก็ไม่ไหลซะอย่างนั้น
คนก็เข้าไปแล้ว ก็เข้าทับกันไปอยู่ได้ โอววว…วัฒนธรรมใหม่หรือนี่..

เครื่องเล่นอันนี้ น่ากลัวเป็นอันดับต้นๆของสวนสนุกนี้
มันทั้งเหวี่ยงลงเหวี่ยงขึ้น และหมุนๆๆ ให้กลับหัวขึ้นลงไปพร้อมๆกัน
คนเล่นพวกนี้ นี่เราล่ะทึ่งจริงๆ ที่ลงมาแล้วไม่อ้วก

ชอบรูปนี้ ชอบม้าหมุน แต่รูปมันเบลออ้ะ >_<

แสงไฟ

ซุ้มต่างๆพวกนี้ เป็นซุ้มเล่นเกมชิงตุ๊กตา
ซึ่งเกมแต่ละเกมที่นำมาให้เล่นนั้น…..

คนรุมเล่นกันเป็นฝูง แต่คนที่ได้ของติดมือกลับไป มีไม่กี่คน
วันนี้เป็นวันเด็กพอดี คนเยอะมาก คนเล่นเกมก็เยอะมากเหมือนกัน

เดินกันขวักไขว่ แต่คนที่หิ้วถุงของรางวัลพวกนี้ด้วย นานๆจะเห็นสักคน

ซุ้มเกมก็จะมีหลายซุ้มที่คล้ายๆกัน ส่วนตุ๊กตาที่เป็นรางวัล
จริงๆแล้วมีไม่กี่แบบ ซุ้มที่ให้รางวัลเดียวกัน หน้าตาซุ้มคล้ายกัน
แต่คนละเกม ก็เลยมีเยอะ

ชอบรูปนี้จัง เห็นแล้วอยากกินคัสตาร์ด -_-’

ไอ้เครื่องนี้เหวี่ยงแรงมากกกกกกกกกกก
น่ากลัวชะมัด มันไม่ใหญ่ก็จริง แต่มันหมุนซะ..

ใครก็ด้ายย สอนหนูหน่อย ถ่ายรูปพวกนี้ยังไงให้มันดีกว่านี้

หนูยังถ่ายรูปไม่ค่อยจะเป็น..งืมๆ

มีของขายโด้ยยย พวกไฟแว้บๆเด็กๆชอบนักแล พ่อแม่ควักตังค์

พี่ม่อนของราวววว ซุ้มเค้าจัดแปลกๆอะ
เสียดายจังรูปนี้ พี่ม่อนอยู่ไกล ซูมก็ได้แค่นี้
เราจัดองค์ประกอบรูปยังไงก็ไม่ได้ดั่งใจ

อุลตร้ามอมมมมมมม
เป็นเืพื่อนกับอุลตร้าแมน
เพราะเธอมอมเหลือเกิน

มันหมองและมอมแมมเหมือนเอาตุ๊กตาเก่ามาขายเลยอ๊ะ..

พี่เสือ ติ๊กเก้อ..

ชอบรูปนี้จัง แต่มันเบลออีกแล้ว -_-’
ดูในจอ LCD ของกล้อง มันเหมือนจะชัด ปรากฏมันหลอกอ้ะ

คนแคระทั้งเจ็ด
มองหาสโนวไวท์ แต่หันมาปะหน้า สโนว์แบลคแทน
ตกใจหันกลับแทบไม่ทัน อิอิ

ถ่ายตุ๊กตาพวกนี้ลำบากตรงที่ คนเยอะมาก และคนเดินชนมัน
แทบจะตลอดเวลา กำลังจะกดชัตเตอร์หลังจากเล็งอยู่นาน..
อ้าวน้องสาวคนนั้นเดินชนพี่คนแคระซะหมุนติ้ว

ทำไมต้อง Terminator ด้วย ไม่ค่อยเข้าใจ
มันคือเครื่องเล่นแบบ นั่งเรียงกันเป็นแถวแพคหนึ่ง
แล้วก็ให้เครื่องมันหมุนแนวดิ่ง ขึ้นลง
แล้วมันเกี่ยวกับหนังเรื่อง Terminator ตรงไหนฟละ
มีหุ่นพี่อาร์โนลด์ ยืนเก๊กอยู่ด้านบน

หนึ่งในของรางวัล ข้างในเป็นอะไรก็ไม่รู้
ทำไมรูปมันออกมาแบบนี้

ลองถ่ายใหม่..เหมือนเดิม แหงะ..

หมูพี หมีพู

หมีอ้วนพู หมูอ้วนพี

มาแล้ว ไอ้เกมติงต๊องหลอกกินเงิน อีกเกมหนึ่ง..
โยนห่วงให้ลงคล้องคอขวดให้ได้ แล้วจะได้ตุ๊กตา..

ดูเผินๆ เหมือนง่ายช่ายม้าย…ม่ายเลยยย
คนยืนเล่นกันเป็นสิบ
โยนห่วงลงไปเกรียวกราวๆ สิบนาทีโยนกันลงไปเป็นร้อย
ไม่ลงซักอัน…

จะให้ห่วงมาเป็นกระป๋องแบบนี้

ไอ้เครื่องเล่นนี่ก็น่ากัว หมุนแรงชะมัด..

มาถึงของโปรดเราแล้ววววววว
ม้าหมุนๆๆๆๆๆๆ กี๊ดๆ
สิ่งที่อยู่ในความฝันวัยเด็ก ของเด็กหญิงทั้งหลาย

เราชอบม้าหมุนมากๆ ตั้งแต่เด็กแล้ว
แต่ไม่ค่อยได้เล่นม้าหมุนสวยๆแบบนี้

วันนี้อยากขึ้นมากกกกก แต่…
บนนั้นมีแต่เด็กไม่เกินแปดขวบ
เราก็ไม่มีเด็กให้ทำทีว่า พาขึ้นไปเล่นด้วย
เลยต้องเกาะรั้วมองไปพลางๆ
ไว้คราวหน้าถ้าได้ไปอีก จะขึ้นไปเล่นคนเดียวก็ได้ฟละ
วันนี้เขินอะ ทำไมเด็กมันเยอะยังงี้

มาถึงซุ้มนี้เราก็เผลอ พูดไอ้ที่คิดในหัวออกไปอีกแล้ว
คือเรากำลังจะถ่ายรูปนี้อยู่ ปรับโฟกัส วัดแสง
แล้วมีหัวผู้ชายคนหนึ่งไหวๆ อยู่ข้างล่าง
ไอ้เราก็เจือกพูดออกไปซะงั้น ว่า “เอาหัวออกปายยย”
ปรากฏ เค้ามากับแฟน แล้วแฟนเค้าที่ยืนใกล้ๆ เราก็เลยพูดว่า
“ออกมานี่เถอะตัวเอง” (แล้วหันมามองเราประมาณว่า พูดยังงี้ได้ไง)

-__-’

เราไม่ด้ายตั้งจายยยย อะโหสิให้เค้าด้วยนะตัวเอ๊งงง
ปากเค้ามันพล่อยไปหน่อย ที่จริงเค้าคิดอยู่ในหัวน่ะ งือๆ

มาดูเด็กหมุนกัน
ไม่รู้ถ่ายยังไงอะ
ได้มาเท่านี้แล

อยากกลับไปเป็นเด็กน้อย คอยแบมือขอพ่อขอแม่
มีความสุขแท้ไม่ต้องตอแหลใคร

มาเล่นไอ้นี่กันดีกว่า…Movie Star ชิงช้าสวรรค์
เราไม่ขึ้นไอ้อันที่มันติดแอร์ แล้วใหญ่ที่สุดในโลกอะ
ชิงช้าสวรรค์ ไม่เปิดโล่งจะได้อารมณ์ชิงช้าสวรรค์ได้ไง จริงป่าว

แต่ความสูงก็ไม่ได้น้อยไปกว่ากันเท่าไหร่นะ ใกล้เคียงเลยแหละ

ไม่เล็ง หงายขึ้นแล้วกดเลย..

อะโฮ่..ชอบรูปนี้จัง มีสองกีบในหนึ่งภาพ

เอาละ พอขึ้นไปแล้ว..พวกเราก็พบว่า….
มันหวาดเสียวและสูงกว่าที่คิด >_< แถมราวกันมันมีแค่นั้นเองง้ะ..

ทีนี้เลย ไม่ต้องเล็งไม่ต้องอะไรกันแล้ว
วัดสงวัดแสงไม่ต้องถามถึง

Don’t think just shoot ไปแล้วจริงๆ จะสังเกตได้ว่าโฟกัสมั่วมาก

ก็มือหนึ่งกอดเสาตรงกลางไว้อะ เค้ากลัวตกนี่หว่า

อีกมือก็หวั่นๆ ว่าจะทำกล้องหลุดมือ ยกขึ้นมากดก็มือสั่นงั่กๆ
เพราะว่าพอมองลงข้างล่างหรือมองออกไปข้างนอกไปแล้วมัน โอ้วววว

จากมุมสูง (ไม่สูงเท่าไหร่ เพราะตอนมันขึ้นไปสูงจริงๆ นั่นถ่ายไม่ได้ สั่นงั่กๆ อิอิ)

ไอ้ตัวที่เหมือนตุ๊กแก ยาวๆวางขวางสวนสนุกอยู่นั่น
เป็นเหมือน บ้านผีสิงสยองขวัญ อะไรทำนองนั้น
มีซากไก่ ซากคน(ปลอม) ห้อยไว้ข้างหน้า
แล้วก็หัวมันทำจากอะไรไม่รู้ ผงกได้ด้วย

เอ้ามาดูพี่กี้ดีกว่า

แอบถ่ายนีโม

พี่ม่อนก็มาเชียร์..

พี่ม่อนนน คิดถึงจัง ขอถ่ายรูปด้วยหน่อย

โคคาโคล่า..อะฮ้า ต้องโค้กสิ
เป็นที่นั่งพัก ทำสวยดี
ไอ้ที่เห็นเป็นไหวๆ หลากสีข้างหลังนั่น
คือ ไอ้เจ้าเครื่องเล่นที่น่าหวาดเสียวสยองที่สุดในสวนนี้
มันเป็น Eject Seat มันจะเด้งลูกกลมๆ
มีขนาดคนนั่งได้สองคนขึ้นไปเหมือนดีดหนังสติ๊ก
เด้งขึ้นไปสูงกว่า ระดับสูงสุดของชิงชิ้าสวรรค์ที่สูงสุดในโลกอีกแน่ะ
เด้งขึ้นไป…แล้วก็เด้งลงมา…บร๊าาาาาา

แพงด้วย ตั้งคนละสามร้อยแน่ะ
เรื่องอะไรเราจะต้องจ่ายตังค์สามร้อย
เพื่อแลกกับสิบนาที แห่งความเป็นความตายหัวใจจะวายด้วยฟละ
เฮอะ…ฝันไปเถอะ..ว่าจะได้กินเงินชั้น
อิอิ ที่จริงไม่กล้าอะ ถ้าขึ้นไปคงหัวใจวายแน่ๆ

ถ่ายจากนอกตู้ เป็นที่หนีบตุ๊กตาแอ้มกินตังค์คนเล่น

ข้างหลังนั่นรู้สึกจะเป็น Euro Coaster อะไรสักอย่าง

เด็กๆในถ้วยหมุน..พอจะชัด ถ้วยก็หมุนมาไม่โดนจังหวะ

พอหมุนมาเกือบได้ แสงก็ไม่ได้ซะงั้น

เลิกดีกว่า กลับบ้านไปฝึกปรือมา สิบปีล้างแค้นยังมิสาย งื่อ

สูงสุดในโลก..แพงด้วย ฮ่าๆ
อันที่เรานั่งนั่นคนละร้อย หมุนได้สามรอบเองง่ะ
อันนี้คงแพงกว่านั้น

แต่แสงสีมันยั่วให้อยากเล่นน้อ

ผ่านซุ้มโปรดของเราอีกรอบ
ก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเล่นยังไง ฮ่าๆ

รู้แต่ว่าเอาเชือกพวกนี้อะ เป็นเครื่องมือในการเล่น

นางฟ้าาาาาา

อะ..แชะะะะะ

กลับละ สี่ทุ่มครึ่งแล้ว
หารถแทกซี่ยากเหมือนกันนะนี่

หมดและ ออกไปเล่นฟิตเนสดีกว่า