ไม่บอกหรอกย่ะ ว่ากี่ปีมาแล้ว
แถมก็น่าจะรู้ๆกันหมดแล้ว เอาเป็นว่าหลายปีมาแล้วก็แล้วกัน

โทรคุยกับพ่อกับแม่ อ้อนพันแข้งพันขา ตั้งแต่ยังไม่ถึงวันเกิดเลย
แม่บอกว่า พอถึงวันแล้วจะไปทำบุญที่สำนักสงฆ์บนถ้ำเหง้าให้
แล้วโทรศัพท์มาหาให้เราอนุโมทนาหลังจากที่พระท่านให้พรแล้ว
โอว..โลกแห่งเทคโนโลยีช่างกลมกลืนเข้าไปกับชีวิตเราได้อย่างแนบเนียน

เช้าวันเกิด..
แม่โทรมาปลุกให้ตื่นได้แล้ว แม่กำลังจะขึ้นไปถ้ำ
งัวเงียมองเวลา มันปาเข้าไปจะแปดโมงเช้าแล้วนี่หว่า
ไหนเราว่าจะตื่นตั้งแต่ตีห้า เพื่อมาทำความสะอาดห้องฉลองชัยให้ตัวเอง
มัวแต่หลับอุตุ ขี้เกียจตัวเป็นขนปนกับสันหลังยาวอยู่นั่น
ยังไงก็ตาม..ทำไม่ทันแล้ว ค่อยกลับมาทำคืนนี้แล้วกัน
เด้งออกจากเตียงไปอาบน้ำแต่งตัว
ออกไปซื้อของทำสังฆทาน แล้วก็นั่งtaxiไปหาวัดในซอย77
บอกพี่คนขับว่า เอาวัดอะไรก็ได้ค่ะ
พี่เค้าเลยจะพาไปวัดมหาบุศย์ ก็ไปทำสังฆทานรับศีลรับพร
กรวดน้ำให้เจ้ากรรมนายเวร
แผ่ส่วนกุศลให้พ่อแม่ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงศัตรูคู่อาฆาต(เผื่อมี)ฯลฯ

แล้วก็ไปทำงาน..
เจสจ๋าให้ของขวัญมาเป็นเทียนหอมรูปร่างเตาใส่เทียนน่ารักมาก
ดูจากด้านข้างแล้วเหมือนเราตอนพุงป่องเพราะอิ่มข้าวใหม่ๆ
วันนี้มีประชุมประจำสัปดาห์ของที่ทำงาน
แล้วก็ไปกินข้าวกัน

ตอนเย็น เราก็ไม่รู้จะไปไหนก็แพลนมาดิบดีว่า
จะไปดูหนังหรือไม่ก็นั่งกินข้าว(แน่นอนว่าคนเดียว)
แล้วจะสั่งปลากระพงนึ่งมะนาวมากินสักตัวนึงคนเดียวให้มันจุกไปเลย อิอิ
ปรากฏว่าเจสจ๋าใจดี ไปกินอากิโยชิเป็นเพื่อน
ซัดกันไปคนละค่อนสามถาด อิ่มจนพุงจะแตก กลับบ้านแทบไม่ได้

แยกจากเจสจ๋าและพี่หมีกรอบแล้ว
เราก็ยังไม่อยากกลับมานั่งจ๋องที่ห้องคนเดียวแต่หัวค่ำ
เลยขึ้นบีทีเอส ไปลงชิดลมแล้วก็เดินเตร็ดเตร่ในห้าง
จนห้างปิด ก็ออกมาเจอเพื่อนที่โทรมาบอกว่าผ่านมาแถวนี้พอดี
พกของขวัญของเรามาด้วย เราเห็นแก่ของขวัญเลยรีับออกมาเจอเค้า อิอิ

ของขวัญถูกจายมากกกก ไม่คิดว่าตะเองจะซื้อให้เค้าเลยนะ
ขอบคุณมากจ้า จ๊วบบ หนึ่งที

จากนั้นเพื่อนก็แยกไปธุระ เราก็นั่งบีทีเอสเล่นให้มันใกล้เวลานอน
เราไม่ชอบช่วง transition ของเวลาเลยอะ
ไม่ว่าจะช่วงไหน

สามชั่วโมงก่อนจะเช้า
สามชั่วโมงก่อนจะมืด

เพราะถ้าเวลาพวกนี้อยู่คนเดียวมันเหงาง่ะ
ปีแรกไม่เท่าไหร่ ปีที่สองก็ยังได้ ปีที่สามสี่ นี่ชักจะหงอยลงไปเรื่อยๆ
เอาตัวเองลงไปไว้บนถนน เดินไปปะปนกับผู้คนยังดีกว่า
กลับมานั่งในห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่กี่ตารางเมตรคนเดียว
แล้วก็นั่งเอ้อระเหย ไม่มีกะใจจะลงมือทำอะไร ออนไลน์มาดูคนในลิสต์
ว่ามีใครอยู่บ้าง ไล่กด contact list ในโทรศัพท์
เพื่อหาชื่อคนที่อาจจะคุยด้วยได้ในเวลาแบบนี้
แล้วพบว่า ตั้งแต่ A-Z ไม่มีใครในนั้นที่เหมาะเจาะกับกาละนี้เลย
บางคนที่อยากคุย ก็คงไม่ว่างหรือทำงานอยู่หรืออยู่กับแฟนฯลฯ

ก็นั่นแหละ..ออกจากบีทีเอสแล้วก็กลับมาที่ห้อง นั่งมองจอแบบว่า
ไม่รู้จะเริ่มทำอะไรดี งานก็มีเยอะแต่ไม่อยากทำนี่
แหนมโทรมาหา ดีใจจังเลย >_<~
คิดถึงแก้มอ้วนๆของแหนมเวลาแหนมหัวเราะแล้วแก้มมันมักจะบานไปชน
เอากับปุ่มกดโทรศัพท์จนมีเสียงดัง ตึ๊ดๆ แทรกมาเป็นระยะๆ อิอิ

คุยกะแหนมไปชั่วโมงครึ่ง ระหว่างนั้นเลยเก็บห้องไปด้วย
พอแหนมวางไป ก็เลยทำความสะอาดห้องต่อ
มันรกมาก เราทำถึงตีสี่แน่ะ -_-’
ตีสี่นี่คือยังไม่ได้ซักผ้าเลยนะ เอิ้ก

เหนื่อยและง่วง นอนดีักว่า
หมดไปละ วันครบรอบวันเกิดปีนี้

รวมๆแล้วมีความสุขดี except the lonely part
เราว่าเราดีลกับตรงนี้มานานพอ แรกๆเราไม่มีปัญหาอะไร
หลังๆเราเองเริ่มรู้สึกว่ามันขาดอะไรไป
และเริ่มรู้สึกว่าบางครั้งตัวเราเข้าไปแทรกอยู่ใน space ของคนอื่น
ที่เค้าต้องการความเป็นส่วนตัวและอาจจะอยากใช้เวลาไปทำอย่างอื่น
อาจจะอย่างนั้นก็ได้

้้ปล.เหนื่อยใจกับ spam comment ข้างล่างจัง
พวกคาสิโนออนไลน์เนี่ย
ใครก็ได้ช่วยบอกวิธีให้เอาออกไปได้ที block ในนี้แล้ว
มันยังเข้ามาได้อะ

ไปสวนสนุกกุ๊กกุ๋ยมา
ไม่ได้ไปสวนของคุณ อ. ที่รัชดาหรอกนะ
ไปของ Coca-Cola world carnival ที่เมืองทองโน่นแน่ะ ไกลเชียว

สงสารคนบ้านอยู่แถวนั้นเนอะ รถติดได้ทั้งชาติเลย
งานอะไรๆ ก็ไปลงแถวนั้น จะออกไปไหนที
ก็ติดงานแสดงสินค้า ติดคอนเสิร์ต
ติดฯลฯ

ตะแรก ก็ชวนอุ๋ยไว้ว่าจะไปถ่ายรูปกัน
แต่อุ๋่ยท่าทางเหมือนพลังชีวิตลดถอย
ไม่ค่อยอยากออกไปไหนไกลๆ เราก็เลยคิดว่าคงไม่ได้ไปแล้ว
พอดีพิทชวนมาบอกอยากไปถ่ายรูป เลยถือโอกาสไปซะเลย
กะว่าจะได้หัดถ่ายรูปกะเค้ามั่ง สวนสนุกคงจะมีสีเยอะแยะน่าดู
ถ่ายออกมาน่าจะมีสีสันดี..นี่คือที่เราคาดไว้
แต่ผลลัพธ์จริงๆออกมาจะเป็นไง
ลองเลื่อนเมาท์ลงไปดูก็แล้วกัน…

นั่งรถไฟฟ้าไปเจอพิทที่อนุเสาวรีย์ แล้วต่อรถตู้ขึ้นทางด่วนปาย

ไปแล้วก็เจอทางเข้าหลากหลายสีสันสดใส
มีปัญญาถ่ายทอดออกมาได้เท่านี้..

ซุ้มน้องหมาตกเขียว

เขียวอื๋อ…

โดนัลๆๆ

ชอบซุ้มนี้มาก เส้นสายสีสวยดี

แอบดู..

ไว้จะแก้ตัวกับรูปแบบนี้ใหม่คราวหน้า เอาให้ดีกว่านี้ งื่มม..

ไปถึงก็จะไปใช้ห้องน้ำซะหน่อย ปรากฏว่า คิวยาวมาก
ยืนรอกันเป็นแถว เลยเลิกล้มความคิด
พอไปเข้าอีกจุดหนึ่งถัดมา ข้างๆ เครื่องเล่นอะไรสักอย่าง
ที่หน้าตาเหมือนรางรถไฟลอยฟ้า แล้วจับคนใส่ที่หนีบ
ลากไปตามรางคดเคี้ยว
ก็พบว่าคิวสั้นลงมาหน่อย เพราะมันไกลจุดคนเยอะออกมา
ก็เจอสภาพน้ำท่วมห้องน้ำ
โชคดีที่เราเตี้ย (เกี่ยวกันไหมเนี่ย)
เราเลยเป็นคนที่ใส่แต่รองเท้ามีส้นหน้าตึ้ก
สะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกเลยรอกตัวจากการเดินลุยน้ำในห้องน้ำไป
ใครจะไปห้องน้ำ ต้องคิดแล้วคิดอีกดีๆนะ
บางห้องน้ำก็ไม่ไหลซะอย่างนั้น
คนก็เข้าไปแล้ว ก็เข้าทับกันไปอยู่ได้ โอววว…วัฒนธรรมใหม่หรือนี่..

เครื่องเล่นอันนี้ น่ากลัวเป็นอันดับต้นๆของสวนสนุกนี้
มันทั้งเหวี่ยงลงเหวี่ยงขึ้น และหมุนๆๆ ให้กลับหัวขึ้นลงไปพร้อมๆกัน
คนเล่นพวกนี้ นี่เราล่ะทึ่งจริงๆ ที่ลงมาแล้วไม่อ้วก

ชอบรูปนี้ ชอบม้าหมุน แต่รูปมันเบลออ้ะ >_<

แสงไฟ

ซุ้มต่างๆพวกนี้ เป็นซุ้มเล่นเกมชิงตุ๊กตา
ซึ่งเกมแต่ละเกมที่นำมาให้เล่นนั้น…..

คนรุมเล่นกันเป็นฝูง แต่คนที่ได้ของติดมือกลับไป มีไม่กี่คน
วันนี้เป็นวันเด็กพอดี คนเยอะมาก คนเล่นเกมก็เยอะมากเหมือนกัน

เดินกันขวักไขว่ แต่คนที่หิ้วถุงของรางวัลพวกนี้ด้วย นานๆจะเห็นสักคน

ซุ้มเกมก็จะมีหลายซุ้มที่คล้ายๆกัน ส่วนตุ๊กตาที่เป็นรางวัล
จริงๆแล้วมีไม่กี่แบบ ซุ้มที่ให้รางวัลเดียวกัน หน้าตาซุ้มคล้ายกัน
แต่คนละเกม ก็เลยมีเยอะ

ชอบรูปนี้จัง เห็นแล้วอยากกินคัสตาร์ด -_-’

ไอ้เครื่องนี้เหวี่ยงแรงมากกกกกกกกกกก
น่ากลัวชะมัด มันไม่ใหญ่ก็จริง แต่มันหมุนซะ..

ใครก็ด้ายย สอนหนูหน่อย ถ่ายรูปพวกนี้ยังไงให้มันดีกว่านี้

หนูยังถ่ายรูปไม่ค่อยจะเป็น..งืมๆ

มีของขายโด้ยยย พวกไฟแว้บๆเด็กๆชอบนักแล พ่อแม่ควักตังค์

พี่ม่อนของราวววว ซุ้มเค้าจัดแปลกๆอะ
เสียดายจังรูปนี้ พี่ม่อนอยู่ไกล ซูมก็ได้แค่นี้
เราจัดองค์ประกอบรูปยังไงก็ไม่ได้ดั่งใจ

อุลตร้ามอมมมมมมม
เป็นเืพื่อนกับอุลตร้าแมน
เพราะเธอมอมเหลือเกิน

มันหมองและมอมแมมเหมือนเอาตุ๊กตาเก่ามาขายเลยอ๊ะ..

พี่เสือ ติ๊กเก้อ..

ชอบรูปนี้จัง แต่มันเบลออีกแล้ว -_-’
ดูในจอ LCD ของกล้อง มันเหมือนจะชัด ปรากฏมันหลอกอ้ะ

คนแคระทั้งเจ็ด
มองหาสโนวไวท์ แต่หันมาปะหน้า สโนว์แบลคแทน
ตกใจหันกลับแทบไม่ทัน อิอิ

ถ่ายตุ๊กตาพวกนี้ลำบากตรงที่ คนเยอะมาก และคนเดินชนมัน
แทบจะตลอดเวลา กำลังจะกดชัตเตอร์หลังจากเล็งอยู่นาน..
อ้าวน้องสาวคนนั้นเดินชนพี่คนแคระซะหมุนติ้ว

ทำไมต้อง Terminator ด้วย ไม่ค่อยเข้าใจ
มันคือเครื่องเล่นแบบ นั่งเรียงกันเป็นแถวแพคหนึ่ง
แล้วก็ให้เครื่องมันหมุนแนวดิ่ง ขึ้นลง
แล้วมันเกี่ยวกับหนังเรื่อง Terminator ตรงไหนฟละ
มีหุ่นพี่อาร์โนลด์ ยืนเก๊กอยู่ด้านบน

หนึ่งในของรางวัล ข้างในเป็นอะไรก็ไม่รู้
ทำไมรูปมันออกมาแบบนี้

ลองถ่ายใหม่..เหมือนเดิม แหงะ..

หมูพี หมีพู

หมีอ้วนพู หมูอ้วนพี

มาแล้ว ไอ้เกมติงต๊องหลอกกินเงิน อีกเกมหนึ่ง..
โยนห่วงให้ลงคล้องคอขวดให้ได้ แล้วจะได้ตุ๊กตา..

ดูเผินๆ เหมือนง่ายช่ายม้าย…ม่ายเลยยย
คนยืนเล่นกันเป็นสิบ
โยนห่วงลงไปเกรียวกราวๆ สิบนาทีโยนกันลงไปเป็นร้อย
ไม่ลงซักอัน…

จะให้ห่วงมาเป็นกระป๋องแบบนี้

ไอ้เครื่องเล่นนี่ก็น่ากัว หมุนแรงชะมัด..

มาถึงของโปรดเราแล้ววววววว
ม้าหมุนๆๆๆๆๆๆ กี๊ดๆ
สิ่งที่อยู่ในความฝันวัยเด็ก ของเด็กหญิงทั้งหลาย

เราชอบม้าหมุนมากๆ ตั้งแต่เด็กแล้ว
แต่ไม่ค่อยได้เล่นม้าหมุนสวยๆแบบนี้

วันนี้อยากขึ้นมากกกกก แต่…
บนนั้นมีแต่เด็กไม่เกินแปดขวบ
เราก็ไม่มีเด็กให้ทำทีว่า พาขึ้นไปเล่นด้วย
เลยต้องเกาะรั้วมองไปพลางๆ
ไว้คราวหน้าถ้าได้ไปอีก จะขึ้นไปเล่นคนเดียวก็ได้ฟละ
วันนี้เขินอะ ทำไมเด็กมันเยอะยังงี้

มาถึงซุ้มนี้เราก็เผลอ พูดไอ้ที่คิดในหัวออกไปอีกแล้ว
คือเรากำลังจะถ่ายรูปนี้อยู่ ปรับโฟกัส วัดแสง
แล้วมีหัวผู้ชายคนหนึ่งไหวๆ อยู่ข้างล่าง
ไอ้เราก็เจือกพูดออกไปซะงั้น ว่า “เอาหัวออกปายยย”
ปรากฏ เค้ามากับแฟน แล้วแฟนเค้าที่ยืนใกล้ๆ เราก็เลยพูดว่า
“ออกมานี่เถอะตัวเอง” (แล้วหันมามองเราประมาณว่า พูดยังงี้ได้ไง)

-__-’

เราไม่ด้ายตั้งจายยยย อะโหสิให้เค้าด้วยนะตัวเอ๊งงง
ปากเค้ามันพล่อยไปหน่อย ที่จริงเค้าคิดอยู่ในหัวน่ะ งือๆ

มาดูเด็กหมุนกัน
ไม่รู้ถ่ายยังไงอะ
ได้มาเท่านี้แล

อยากกลับไปเป็นเด็กน้อย คอยแบมือขอพ่อขอแม่
มีความสุขแท้ไม่ต้องตอแหลใคร

มาเล่นไอ้นี่กันดีกว่า…Movie Star ชิงช้าสวรรค์
เราไม่ขึ้นไอ้อันที่มันติดแอร์ แล้วใหญ่ที่สุดในโลกอะ
ชิงช้าสวรรค์ ไม่เปิดโล่งจะได้อารมณ์ชิงช้าสวรรค์ได้ไง จริงป่าว

แต่ความสูงก็ไม่ได้น้อยไปกว่ากันเท่าไหร่นะ ใกล้เคียงเลยแหละ

ไม่เล็ง หงายขึ้นแล้วกดเลย..

อะโฮ่..ชอบรูปนี้จัง มีสองกีบในหนึ่งภาพ

เอาละ พอขึ้นไปแล้ว..พวกเราก็พบว่า….
มันหวาดเสียวและสูงกว่าที่คิด >_< แถมราวกันมันมีแค่นั้นเองง้ะ..

ทีนี้เลย ไม่ต้องเล็งไม่ต้องอะไรกันแล้ว
วัดสงวัดแสงไม่ต้องถามถึง

Don’t think just shoot ไปแล้วจริงๆ จะสังเกตได้ว่าโฟกัสมั่วมาก

ก็มือหนึ่งกอดเสาตรงกลางไว้อะ เค้ากลัวตกนี่หว่า

อีกมือก็หวั่นๆ ว่าจะทำกล้องหลุดมือ ยกขึ้นมากดก็มือสั่นงั่กๆ
เพราะว่าพอมองลงข้างล่างหรือมองออกไปข้างนอกไปแล้วมัน โอ้วววว

จากมุมสูง (ไม่สูงเท่าไหร่ เพราะตอนมันขึ้นไปสูงจริงๆ นั่นถ่ายไม่ได้ สั่นงั่กๆ อิอิ)

ไอ้ตัวที่เหมือนตุ๊กแก ยาวๆวางขวางสวนสนุกอยู่นั่น
เป็นเหมือน บ้านผีสิงสยองขวัญ อะไรทำนองนั้น
มีซากไก่ ซากคน(ปลอม) ห้อยไว้ข้างหน้า
แล้วก็หัวมันทำจากอะไรไม่รู้ ผงกได้ด้วย

เอ้ามาดูพี่กี้ดีกว่า

แอบถ่ายนีโม

พี่ม่อนก็มาเชียร์..

พี่ม่อนนน คิดถึงจัง ขอถ่ายรูปด้วยหน่อย

โคคาโคล่า..อะฮ้า ต้องโค้กสิ
เป็นที่นั่งพัก ทำสวยดี
ไอ้ที่เห็นเป็นไหวๆ หลากสีข้างหลังนั่น
คือ ไอ้เจ้าเครื่องเล่นที่น่าหวาดเสียวสยองที่สุดในสวนนี้
มันเป็น Eject Seat มันจะเด้งลูกกลมๆ
มีขนาดคนนั่งได้สองคนขึ้นไปเหมือนดีดหนังสติ๊ก
เด้งขึ้นไปสูงกว่า ระดับสูงสุดของชิงชิ้าสวรรค์ที่สูงสุดในโลกอีกแน่ะ
เด้งขึ้นไป…แล้วก็เด้งลงมา…บร๊าาาาาา

แพงด้วย ตั้งคนละสามร้อยแน่ะ
เรื่องอะไรเราจะต้องจ่ายตังค์สามร้อย
เพื่อแลกกับสิบนาที แห่งความเป็นความตายหัวใจจะวายด้วยฟละ
เฮอะ…ฝันไปเถอะ..ว่าจะได้กินเงินชั้น
อิอิ ที่จริงไม่กล้าอะ ถ้าขึ้นไปคงหัวใจวายแน่ๆ

ถ่ายจากนอกตู้ เป็นที่หนีบตุ๊กตาแอ้มกินตังค์คนเล่น

ข้างหลังนั่นรู้สึกจะเป็น Euro Coaster อะไรสักอย่าง

เด็กๆในถ้วยหมุน..พอจะชัด ถ้วยก็หมุนมาไม่โดนจังหวะ

พอหมุนมาเกือบได้ แสงก็ไม่ได้ซะงั้น

เลิกดีกว่า กลับบ้านไปฝึกปรือมา สิบปีล้างแค้นยังมิสาย งื่อ

สูงสุดในโลก..แพงด้วย ฮ่าๆ
อันที่เรานั่งนั่นคนละร้อย หมุนได้สามรอบเองง่ะ
อันนี้คงแพงกว่านั้น

แต่แสงสีมันยั่วให้อยากเล่นน้อ

ผ่านซุ้มโปรดของเราอีกรอบ
ก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเล่นยังไง ฮ่าๆ

รู้แต่ว่าเอาเชือกพวกนี้อะ เป็นเครื่องมือในการเล่น

นางฟ้าาาาาา

อะ..แชะะะะะ

กลับละ สี่ทุ่มครึ่งแล้ว
หารถแทกซี่ยากเหมือนกันนะนี่

หมดและ ออกไปเล่นฟิตเนสดีกว่า