อาการปวดหัวมันเกิดจากอะไรบ้าง
ตอนนี้ปวดหัวมาสามสี่วันติดกัน ปวดชนิดที่ว่ากินยาพาราเซตามอลเข้าไป
ทุกสี่ชั่วโมงก็ยังไม่หาย นอนพักก็แล้ว ทำอะไรก็แล้ว
นอนก็ไม่ใช่ว่าจะหลับเพราะมัน ปวดหนักจนหลับไม่ลง

เมื่อวานเลยไม่สนใจอาการตัวเอง ไปดูหนังสองเรื่องควบมาซะงั้น
Hana & Alice กับ The Motorcycle Diaries
ชอบทั้งสองเรื่อง ในคนละมุม
เรื่องแรก น่ารัก โลกนี้มีสีสัีนสดใส ดอกไม้ เด็กผู้หญิง และความรักครั้งแรก
Shunji Iwai เป็นผู้กำกับที่ สามารถกำกับวัยรุ่นได้เป็นธรรมชาติมากๆ
ถ่ายทอดบรรยากาศและความรู้สึกในเรื่องออกมาได้เยี่ยมยอด
โดยไม่ต้องมีเสียงบรรยายหรือคำพูดอะไรมากมาย
เพียงแค่มองให้ลึกลงไปในรายละเอียดของฉากที่ผู้กำกับจงใจวางไว้อย่างเหมาะเจาะ
เราก็จะสามารถเข้าใจอารมณ์ของตัวละครทันที
(แต่ก็ยังเกลียดหนังเรื่อง All about Lilly อยู่่ดี เพราะมันไม่เกี่ยวกัน ฮ่าๆ)

เรื่องแรกจบแล้วก็ไปเดินหาดูเรื่องต่อไป ลังเลอยู่เหมือนกัน เพราะสามทุ่มแล้ว
ถ้าดูต่อก็เลิกดึกไปเลย แต่ก็ตัดสินใจดูต่อทั้งๆที่หัวก็ปวดตุบๆ
แต่ถือซะว่า ไปนอนพัก ไปกินยา ไปหาหมอ ก็แล้ว ก็ไม่เห็นมันจะดีขึ้นนี่
งั้นก็ดูหนังมันซะเลย

Motorcycle Diaries เป็นหนังที่ปลุกความอยากในการเดินทางร่อนเร่พเนจรท่องโลกกว้าง
ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เชื่อว่าหลายคนที่ได้ดูหนังเรื่องนี้
คงจะได้รับแรงบันดาลใจไปกันคนละกระบุงสองกระบุง
เราว่า แค่ฉาก Machu Picchu ก็กระชากใจเหล่า Backpacker ออกมาเป็นแถบๆ

แต่หนังไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องราวการเดินทางของคนสองคนเท่านั้น
(คนสองคนนี้ก็กัดกันตีกันมาได้ตลอดทางเห็นแล้วก็จะนึกถึง Sideways เรื่องของ
ชายสองคนที่เดินทางด้วยกันเหมือนกัน – คนเราเวลาเดินทางไปไหนด้วยกัน
ไอ้ที่ว่าจะไปทางเดียวกัน แต่แล้วมันก็ต้องมีให้แย้งกันเรื่อย)
ยังสอดแทรกเรื่องความแตกต่าง ความลำบากยากจน ของชีวิตคนบนโลกนี้ไว้อย่างลงตัว
ถ้าเรามีเงินทองกันจนเหลือเฟือ เราจะมีใจเผื่อแผ่คนที่ใกล้จะหมดหวังคนอื่นๆบนโลกนี้ไหม?
หรือสิ่งที่เรามีให้ได้ มีเพียงความหวังและ มือที่พอจะช่วยอะไรได้บ้าง
เราจะนิ่งเฉย หรือว่าลงมือทำ

การเดินทาง ย่อมเปลี่ยนแปลงคนเรา เพียงก้าวออกไป โลกก็ไม่เหมือนเดิม

Twenty years from now you will be more disappointed by the things that you didn’t do than by the one you did do,
so throw off the bowlines, sail away from the safe harbor
catch the trade winds in your sailes. Explore. Dream. Discover.

- Mark Twain

ถ้ามีสักสามกีบคงกำลังดี
คือให้กีบหนึ่งไปทำงานหาเงิน
อีกกีบหนึ่งก็ทำความสะอาดห้อง แล้วท่องเที่ยว
อีกกีบหนึ่งไปออกกำลังกาย และนอน นอน นอนนน

ชอบนอนจังเลยง่ะ ใครจะว่าเวลานอนมีมากเหลือเฟือในหลุมศพก็ช่าง อิอิ
นอนแบบนั้นมันไม่ได้ตื่นขึ้นมาพบความรู้สึกที่ว่า “ฮ้าววว หลับสบายจังเลย”นี่นา
พูดไปพูดมาเราอาจจะไม่ได้ชอบนอนก็ได้ แต่ชอบตอนตื่นนอนหลังจากที่นอนมาเยอะแล้ว -_-

งานเยอะมากเลยง่ะ ทำไม่ทัน ยิ่งแก่ลงยิ่งพบว่าตัวเองทำงานไม่ทัน
งานมันเยอะขึ้นขนาดนั้นหรือว่าสังขารมันไม่ไหวจริงๆก็ไม่รู้เนี่ย
หรือบริหารเวลาไม่ดีหว่า บางครั้งก็ไม่มีอารมณ์อยากทำงาน ก็นั่งเล่นเนตซะอย่างงั้น
นี่ว่างานประจำนะ ไม่ต้องถามถึงงาน freelance ตั้งแต่มาทำงานที่นี่
ไม่ได้ทำงานข้างนอกเลย จนกรอบเลยเนี่ย ไม่มีรายได้พิเศษเลย
จะไปขายของริมฟุตบาทหาลำไพ่พิเศษอยู่เร็วๆนี้

ลูกค้าเอาแต่ใจ โรงงานก็เล่นตัวหน่อยๆ
คนที่ทำงานด้วยบางเรื่องก็อยากจะกั๊กไว้ไม่บอกซะงั้น
ไอ้เรามันเข้าใหม่ก็งมๆไปหาทางลำบากๆพิกล
แต่ก็ยังถือว่าสนุกที่ได้ทำอะไรที่อยากจะลองทำดู
ถึงแม้ตอนนี้จะเริ่มหวั่นๆว่าเราทำแล้วมันเกิดปัญหาตามมาเพียบก็เหอะ เหอๆๆ

คนที่พบปะด้วยทุกวันนี้มีมากมายหลายแบบหลากนิสัย
บางคนก็ทึ่งในความสามารถเค้าเสียจริงแต่เรื่องน้ำใจขออำลา ไม่ไหว แล้งเหลือหลาย
บางคนก็น้ำใจเต็มปรี่ แต่ว่าครั้นพยายามช่วยเหลือกลับกลายเป็นช่วยร่วง
รวมๆแล้วทุกคนก็เป็น”คน” คือคนรวมๆกันทั้งส่วนดีส่วนไม่ดี
เราเองก็ใช่จะวิเศษมาจากไหน ไม่อยากจะไปตัดสินอะไรเค้ามาก
ก็ดูๆเค้าไป ก็อย่ามายุ่งอะไรกะข้าเจ้าแล้วกัน

บางทีเราก็พยายามอยากเป็นคนมีดีมากเกินไปอะ(ต่างจากคนดีนะ)
อยากเป็นอยากทำอยากมีอะไรที่เราไม่ได้เป็นไม่ได้ทำไม่ได้มี
เพื่อให้ได้ชื่อว่ามีอะไรดี ดูๆไปแล้วก็สมเพชปนสงสารตัวเองพิกล
ก็ยังดีที่รู้ทันความอยากของตัวเองบ้าง แต่ยั้งไม่อยู่นี่ทำให้่บางทีมันอยากจะตีตัวเองจริงๆ